Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑΣ ΚΑΜΕΛΙΑΣ
1847 Στις εύθυμες νύχτες του Παρισιού,
οι κύριοι της εποχής γνώριζαν τις εφήμερες συνοδούς τους...
...σε θέατρα, αίθουσες χορού και χαρτοπαικτικές λέσχες,
όπου κώδικας ήταν η εχεμύθεια... επιδίωξη όμως, ο έρωτας.
Αυτή είναι η ιστορία μιας από τις ωραίες εκείνες υπάρξεις...
...που έζησε στην κινούμενη άμμο των συμπαθειών της...
...της Μαργκερίτ Γκοτιέ, που ακόνιζε το πνεύμα της με σαμπάνια...
...κι έκανε τα μάτια της να λάμπουν με δάκρυα.
Για την κυρία με τις καμέλιες.
Είναι και διπλά σε μέγεθος απ' ό,τι συνήθως.
Αύριο θα πάρω διπλά σε ποσότητα απ' ό,τι συνήθως.
Διπλά; Μην την ακούς, Μπαρζ όν. Ξέρω πόσο κοστίζουν αυτά.
Εσύ δεν την ακούς πρόθυμα όταν παραγγέλνει ρούχα από σένα;
Αυτά είναι επένδυση.
Το ξέρω, παραγγέλνω πολλά λουλούδια, καπέλα, απ' όλα.
Τα θέλω όμως.
Στο θέατρο.
Δεν έχεις όρια στις σπατάλες! Δε θα είσαι νέα για πάντα, ξέρεις.
Είναι καιρός να κανονίσεις το μέλλον σου.
Και γνωρίζω ακριβώς τον κατάλληλο άντρα για σένα.
-Ναι; -Μάλιστα.
Δε σ' ενδιαφέρει να μάθεις τ' όνομά του;
Α, ναι, ποιος είναι;
Ο βαρόνος ντε Βαρβίλ, από τους πιο πλούσιους και κομψούς στο Παρίσι.
Με το πόδι στον τάφο και περούκα, υποθέτω.
Μα καθόλου. Καθόλου! Αντιθέτως, είναι νέος και ωραίος.
Ο υπηρέτης του είπε σ' ένα απ' τα κορίτσια του μαγαζιού...
...ότι θα είναι στο θέατρο απόψε.
Γι' αυτό ήθελα να είσαι περιποιημένη.
Έλα 'δώ.
Θέλω να στείλω μήνυμα.
Και θα σου δώσω καλό φιλοδώρημα αν το πας στο σωστό άνθρωπο.
Γνωρίζεις το βαρόνο ντε Βαρβίλ;
-Μάλιστα. -Ωραία.
Λοιπόν, τακτοποιήθηκε.
Από 'δώ πάμε.
Αγαπητή, μου φαίνεσαι ήδη σα βαρόνη.
Μην ξεχνάς. Εγώ τα κανόνισα όλα.
-Οι θέσεις μας; -Θεωρείο Α, φυσικά. Πάντα το ίδιο.
Ο βαρόνος θα το βρει σίγουρα. Έλα, άνοιξέ μας το Θεωρείο Α.
-Είναι ήδη κατειλημμένο. -Πώς;
-Καλησπέρα. Τα εισιτήρια σας. -Ορίστε.
-Μα εδώ λέει Θεωρείο Β. -Ζήτησα το Θεωρείο Α.
Φόρα τα γυαλιά σου, να βλέπεις τι παίρνεις.
-Για πρόσεχε τι λες! -Μη μαλώνετε.
-Περίμενε, ποιος είναι μέσα; -Μια φίλη σας.
-Η Ολέμπ! -Η Ολέμπ!
Ωραία.
Θα 'θελα να 'ξερα, πού βρίσκεις το αστείο;
Στο ότι τα κανόνισες όλα για την Ολέμπ.
Αυτή τη λάμια! Αν νομίζεις ότι θ' αφήσω...
...να μου χαλάσει τα σχέδια μια άθλια ψεύτρα, κάνεις λάθος.
-Πρέπει να δεχτεί ν' ανταλλάξουμε. -Παλέψτε λοιπόν για τη θέση, κυρίες!
-’ γγελέ μου! -Αγαπημένη μου Μαργκερίτ!
Πώς είσαι, αγαπητή μου; Πόσο όμορφη είσαι απόψε!
-Ωραίο άρωμα. Τι είναι; -Το κρατώ μυστικό.
-Κι εσύ πώς είσαι, παλιοκλέφτρα; -Πάντα πειραχτήρι, ε;
Υπάρχει λόγος να μένουμε εδώ έξω;
Κοίταξε, Ολέμπ, έχει γίνει ένα λαθάκι με τα εισιτήρια μας...
...και θα θέλαμε να ανταλλάξουμε θεωρείο.
Γιατί;
Δε βλέπω το λόγο να έρθετε εδώ ενώ έχετε εξίσου καλές θέσεις.
Αφού την ξέρεις την Προυντάνς. Όλο μυστικά.
Ακόμη κι ο κορσές της, μυστήριο είναι.
Μερικά πράγματα πρέπει να μένουν μυστικά.
Αν όμως μου κάνεις τη χάρη, θα σου χαρίσω το γούνινο καπέλο.
Είναι ευκαιρία. Θα φύγω στο διάλειμμα.
Έλα, Μαργκερίτ.
Μήνυμα για τον κύριο βαρόνο.
Μία θέση θα περιμένει τον κύριο βαρόνο ντε Βαρβίλ στο Θεωρείο Α...
...δίπλα σε μια κυρία, η οποία ελπίζει να την τιμήσει η παρουσία σας.
-Ποιο είναι το Θεωρείο Α; -Εκείνο, στα αριστερά.
Δείξε μου τη θέση μου.
Δεν επιθυμεί ο κύριος να στείλει απάντηση;
Θα το αποφασίσω αργότερα.
Βλέπεις τον κύριο που είναι όρθιος;
-Πού ακριβώς; -Στο διάδρομο της δεύτερης σειράς.
-Ναι. Τον ξέρεις; -Ξέρω ποιος είναι.
Είναι ο βαθύπλουτος ντε Βαρβίλ. Βαρόνος ντε Βαρβίλ.
Δεν είχα τέτοια εικόνα για έναν πλούσιο.
Κι όμως. Κοιτάζει προς εμάς.
Είδε που τον κοιτάμε.
’λλαξα γνώμη, Προυντάνς. Κράτα το, το καπέλο σου.
Ο ντε Βαρβίλ έρχεται εδώ και σκοπεύω να μείνω να τον γνωρίσω.
Μα έρχεται για μένα.
-Ώστε αυτό μου κρύβατε. -Εγώ η ίδια τον προσκάλεσα.
’ψογα. Αγαπητή μου Προυντάνς, σ' ευχαριστώ που το κανόνισες.
Παρά τον κόπο σας όμως, θα πρέπει να φύγετε για να τον υποδεχτώ.
-Δυστυχώς, αρέσει και σε μένα. -Γιατί δυστυχώς;
Γιατί όλο το βράδυ με τρώει με τα μάτια.
Ψέματα. Ίσα που σε κοίταξε. Δεν πήρα το κιάλι από τα μάτια του...
...παρά για μία στιγμή για να δει τα δικά μου.
Ίσως να ήταν η στιγμή που μου χαμογέλασε.
Δε σου χαμογέλασε ούτε θα σε συναντήσει εδώ.
Τότε θα με αναζητήσει κάπου αλλού.
Κάτσε, Μαργκερίτ.
Ολέμπ, επικαλούμαι την τιμή σου, αν βέβαια διαθέτεις.
Βούλωσ' το, παλιόγρια. Έξω, πριν βάλω να σας πετάξουν.
Έλα, Προυντάνς. Είσαι πραγματικά ηλίθια, Ολέμπ.
Εσύ 'σαι η ηλίθια!
Ξέρεις ότι η Προυντάνς είναι ένα γέρικο όρνιο.
Όρνιο! Με είπε όρνιο.
Αυτή, που θα 'κλεβε και πεθαμένο!
Και κάτι ακόμη. Αν συνεχίσεις να σκορπάς τα χρήματα σου...
...θα καταλήξεις στο δρόμο πριν πεθάνεις.
Ή στη φάρμα απ' όπου μας ήρθες...
...να αρμέγεις γελάδες και να πλένεις κοτέτσια.
Κότες κι αγελάδες κάνουν καλύτερες φίλες απ' αυτές που έκανα εδώ.
Έλα 'δώ! Σταμάτα το βαρόνο πριν πάει στο Α.
Πες του να μας βρει στο Θεωρείο Β. Βιάσου!
Βαρόνε! Έχει γίνει λάθος, βαρόνε.
Η κυρία που σας έγραψε δε βρίσκεται στο Θεωρείο Α...
...αλλά επιθυμεί να τη συναντήσετε στο Θεωρείο Β.
Ώστε εσείς είστε. Παρακαλώ, περάστε.
Και η απάντηση σας;
Μπορείς να πεις ότι προς το παρόν είμαι απασχολημένος.
-Με ακολουθείτε; -Μάλιστα.
Εσείς... μόλις πριν, δε μου χαμογελάσατε;
Πείτε μου πρώτα αν χαμογελάσατε σε μένα ή τη φίλη μου.
-Ποια φίλη σας; -Δεν την είδατε καν;
-Όχι. -Αυτό είναι υπέροχο.
Αν χτυπούσα στο θεωρείο σας, θα με αφήνατε να καθίσω μαζί σας;
Γιατί όχι;
Φαινόταν μοιραίο να βρεθούμε απόψε, δε νομίζετε;
Κάτι πρέπει να έχει η μοίρα να κάνει με την αποψινή βραδιά.
Την περίμενα για πολύ καιρό.
-Δε με πιστεύετε; -Όχι.
Σας είδα πρώτη φορά πριν από ενάμιση χρόνο.
Σε μια ανοιχτή άμαξα, ντυμένη στα λευκά.
Μπήκατε σ' ένα μαγαζί στην πλατεία Μπουρς.
Ναι, μπορεί. Πήγαινα σε μια μοδίστρα εκεί.
Φορούσατε ένα λεπτό φόρεμα με μακριές πιέτες...
...ψάθινο καπέλο, κεντητή εσάρπα, ένα βραχιόλι και βαρύ, χρυσό κολιέ...
...και, φυσικά, καμέλιες στη μέση σας.
Η μνήμη σας είναι αξιοθαύμαστη.
Η επόμενη φορά ήταν στην όπερα.
Ήσασταν σε θεωρείο, φορούσατε γούνα...
...και ο Γκαστόν, κοινός μας γνωστός...
...μου είπε ότι ήσασταν άρρωστη.
Αυτό μου προκάλεσε θλίψη.
-Η επόμενη φορά... -Πείτε μου, αν λέτε αλήθεια...
...γιατί δε μου μιλήσατε ποτέ;
-Κατ' αρχήν, δε σας γνώριζα. -Ούτε κι απόψε με γνωρίζατε.
Όχι, όταν όμως μου χαμογελάσατε, κατάλαβα ότι δε θα σας πείραζε.
Και τώρα που με γνωρίσατε;
Τώρα είμαι βέβαιος ότι σας αγαπώ...
...και ότι σας αγαπούσα από την πρώτη κιόλας μέρα.
Μαργκερίτ, καλή μου.
Χρειαζ όμουν ένα μπράντι μετά απ' ότι συνέβη.
-Και μετά, άλλα δύο. -Ναι, και μ' έπεισε και για ένα ακόμα.
Μας κάνουν μόλις τέσσερα.
Τι λες να πάτε για άλλο ένα, και μετά...
Και μετά, για ένα ακόμη.
-Δεν πιστεύω να θες να μεθύσω; -Θέλει να μας ξεφορτωθεί.
Να μείνει μόνη με το φίλο μου.
Για πρώτη φορά στη ζωή σου, έχεις δίκιο, Γκαστόν.
Δε θα μας συστήσεις;
Βαρόνος ντε Βαρβίλ. Από 'δώ η γειτόνισσά μου, κυρία Ντιβερνουά.
-Βαρόνος ντε Βαρβίλ; -Αυτός;
Δεν απορώ που ήθελε να μας ξεφορτωθεί.
Εγώ... δεν είπα ποτέ ότι είμαι ο "βαρόνος" τάδε.
Ορίστε ο ντε Βαρβίλ...
...με σάρκα και οστά, κάθεται με τη βρόμα την Ολέμπ.
-Αλήθεια; -Βεβαίως.
Χαριτωμένη η κατάσταση.
-Χαριτωμένη; -Ναι, συμφωνώ. Χαριτωμένη.
Ακόμη και αν δεν είστε ο βαρόνος, καθίστε κάτω.
Θα είμαι ανεπιθύμητος αφού η ασημαντότητά μου φανερώθηκε.
Μην είστε ανόητος. Ποιος είστε λοιπόν;
Ονομάζομαι Αρμάν Ντιβάλ.
Ποτέ δεν είχα λόγο να ντραπώ γι' αυτό.
-Αρμάν Ντιβάλ. -Ναι.
Δεν είμαι πάντα ειλικρινής. Δε θα μπορούσα, σ' αυτό τον κόσμο.
-Δε λυπάμαι για την παρεξήγηση. -Ούτε κι εγώ.
Ο βαρόνος κοιτά συνεχώς προς τα 'δώ. Η Ολέμπ θ' ανησυχεί.
Αφού δε θέλετε να καθίσετε, θα πάτε να μου πάρετε λίγα γλυκά;
Έχετε αρκετά για μισό κιλό μαρόν γκλασέ...
...ακόμη κι αν δεν είστε ο βαρόνος, σωστά;
Θα επιστρέψω με τα γλυκά σας το συντομότερο δυνατό.
-Πώς λέγεται η φίλη σας; -Δεν είμαι βέβαιη ποια εννοείτε.
Η κοπέλα που μόλις μίλησες, στο απέναντι θεωρείο.
Α, αυτή. Δε θα την έλεγα φίλη μου.
Την ξέρω, βέβαια.
Δύσκολος χαρακτήρας. Ρωτήστε όποιον θέλετε.
Πώς είπες ότι τη λένε;
Και φημίζεται ως μια από τις πιο σπάταλες στο Παρίσι...
...αλλά και τις πιο υποκρίτριες.
-Εγώ εκτιμώ την ειλικρίνεια, εσείς; -Εξαίρετη ιδιότητα.
Εγώ επιμένω σ' αυτήν.
Ενώ εκείνη άλλα λέει και άλλα σκέφτεται.
Ποια;
Μαργκερίτ, η κοπέλα που λέγαμε.
Μαργκερίτ.
-Και το επώνυμό της; -Γκοτιέ. Δεν είναι το πραγματικό της.
Είχε κάποιο κοινότατο επώνυμο όταν ήρθε στο Παρίσι, όπως άκουσα.
Δεν ωφελεί να σας κουράζω μ' αυτήν.
Μια φίλη μου κάνει μια μικρή γιορτή, αν επιθυμείτε να έρθετε.
Σιχαίνομαι τις γιορτές. Ευχαριστώ για το όμορφο διάλειμμα, αγαπητή.
Θα σας ξαναδώ;
Πολύ πιθανό, κάποια στιγμή. Καλό βράδυ.
-Καλησπέρα σας. -Καλησπέρα.
-Ελπίζω να μην ενοχλώ. -Όχι.
Είστε πολύ ευπρόσδεκτος, βαρόνε.
Χάρηκα ιδιαίτερα όταν είδα ότι μείνατε μόνη.
Λυπάμαι πολύ που σας καθυστέρησα.
Πήγα σε δύο μαγαζιά για να βρω τα μαρόν γκλασέ σας.
Δεν πειράζει. Δε βιάζομαι.
Αφού θέλατε μόνο απ' αυτά, τουλάχιστον είναι φρεσκότατα.
-Θα δοκιμάσετε; -Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ.
Ο αμαξάς υπενθυμίζει στον βαρόνο...
...ότι έχει τέσσερα άλογα, και μάλιστα ανήσυχα.
Πολύ καλά.
Πρέπει να φύγω.
Θα αλλάξω γνώμη και θα σε πάρω μαζί μου.
-Η υγεία μου δε θα άντεχε τη Ρωσία. -Το καλοκαίρι δεν έχει κρύο.
Ακόμη κι έτσι, το ταξίδι θα με εξαντλούσε.
Θα κουραστώ, θα αρρωστήσω ξανά και θα σε κάνω να βαρεθείς.
Πες μου, τι να σου δώσω για να με θυμάσαι;
-Ένα θέλω, μα δε μου το δίνεις. -Τι;
Ένα δάκρυ.
-Δε λυπάσαι αρκετά που φεύγω. -Κι όμως.
Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για σένα πριν φύγω;
Ναι. Το απόγευμα θα πάω σε μια δημοπρασία.
-Θα ήθελα ένα ζευγάρι άλογα. -Μα μόλις σου χάρισα.
Ναι, αλλά αυτά ανήκαν στη φίλη μου Εζενί Κλιβέ...
...που πέθανε λίγες βδομάδες πριν.
Ξέρω ότι θα ήθελε να τα πάρω εγώ.
Ναι, αλλά αν δεν τα έχεις ανάγκη;
Τα θέλει η Ολέμπ. Πάντα θέλει εκείνα που θέλω εγώ...
...αλλά δε θέλω να της τ' αφήσω.
Στ' αλήθεια ζηλεύεις τόσο την Ολέμπ; Δεν το πιστεύω.
Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου.
Θέλω τα άλογα της Κλιβέ επειδή θέλω τον αμαξά.
Χωρίς τα άλογα, θα ήταν δυστυχισμένος.
-Θα είναι πολύ νέος και όμορφος. -Ω, όχι.
Είναι πολύ γέρος. Πιο γέρος απ' τη Νανίν.
Αλλά... έχει ανάγκη από φροντίδα, κι η Ολέμπ δε θα του την προσφέρει.
Τόσο πολλή καλοσύνη, και τόσο λίγη λογική.
Θα παρατηρήσω με προσοχή τον καινούριο αμαξά όταν γυρίσω.
-Σ' ευχαριστώ. -Και τώρα, αντίο.
Αντίο.
Να την προσέχεις, Νανίν.
2.240 για το υπέροχο αυτό ζευγάρι καστανόχρωμα άλογα!
Το ωραιότερο της Γαλλίας.
Τουλάχιστον 5.000 αξίζουν!
-2.250. -Κάνε προσφορά, Νανίν, 3.000.
-2.250 μία. -3.000.
Γι' αυτό είστε εδώ. Θα 'πρεπε να το καταλάβω.
3.1 00 φράγκα.
3.750.
-4.000. 4.000! -4.000.
4.000 για το εξαίσιο αυτό ζευγάρι που εύκολα θα έπιανε 7.000.
-Αχ, πάρα πολλά. -Ναι, μην ανέβεις άλλο.
-Δε θ' ανέβω. -Όχι.
4.1 00.
-4.1 00. -4.500.
-5.000! -5.000. 5.000!
5.000 φράγκα για το καταπληκτικό αυτό ζευγάρι!
’νετα θα έπιαναν και 1 0.000!
-5.1 00. -6.000.
-6.000. 6.000.
6.000 φράγκα. 6.000 φράγκα.
Κυρίες και κύριοι. Μία, δύο. Κατακυρώνονται για 6.000 φράγκα.
Ελπίζω να μην αφηνιάσουν και σας πατήσουν. Δεν είναι ήρεμα, έμαθα.
Κανόνισε με το δημοπράτη, Νανίν.
Πες στο γέρο αμαξά ότι θα τον πάρουμε μαζί μας.
-Πράγματι έχεις καρδιά, Μαργκερίτ. -Ναι. Θα την ακριβοπληρώσει.
-Ας μη γίνει κι η δική μου έτσι. -Δεν πρόκειται.
Μεγάλο σφάλμα, μια γυναίκα να έχει μεγαλύτερη καρδιά από πορτοφόλι.
Προυντάνς, τους κάλεσες στο πάρτι μου αύριο;
Νόμιζα ότι ο βαρόνος τα μισεί.
Δε θα 'ναι εκεί. Θα βαριόταν την παρέα.
-Καβγαδίσατε; -Όχι, αλλά μη χάνεις τις ελπίδες σου.
-Νισέτ. -Μαργκερίτ!
Φαίνεσαι τόσο καλά. Ευτυχισμένη. Ερωτευμένη;
-Ναι. -Ακόμη με τον ίδιο νεαρό;
Φυσικά. Σκέψου, Μαργκερίτ, μου μιλά για γάμο.
Μόλις πέρασε τις εξετάσεις κι έγινε κανονικός δικηγόρος.
-Το θεωρείς υπέροχο εκ μέρους του. -Ασφαλώς.
Δεν έχω προίκα, και είναι κύριος και μορφωμένος.
Έστω, αλλά πώς σου παίρνει τα μυαλά η σκέψη του γάμου;
Μα είναι ιδανικό να αγαπάς, να παντρεύεσαι αυτόν που αγαπάς.
Δεν πιστεύω σε ιδανικά. Εσύ ζήσε με αυτά αν θες.
Υπάρχουν όμως και καλύτεροι από έναν άφραγκο δικηγόρο.
Ο Γκουστάβ είναι καλός για μένα.
Καλά, καλά. Ο χρόνος αλλάζει τις ιδέες μας, μα και τις καρδιές μας.
Ίσως κάποτε πάψεις να είσαι χαζούλα.
Να έρχεσαι μόνο να με βλέπεις πού και πού.
Είσαι η πιο παλιά μου φίλη στο Παρίσι.
Θα σε επισκεφτώ. Σύντομα.
Θυμάμαι συχνά που δουλεύαμε στο υφασματοπωλείο.
Χαίρομαι τόσο να σε βλέπω σήμερα και να είσαι καλά.
Πάντα δείχνω καλά κοντά στο θάνατο.
Αρμάν Ντιβάλ.
-Πού είναι τα μαρόν γκλασέ μου; -Τα έφαγα, πριν από έξι μήνες.
Τι κρίμα.
Χαίρομαι όμως που έχω την ευκαιρία να επιστρέψω κάτι που σας ανήκει.
-Ναι; -Το βρήκα στο πάτωμα όταν γύρισα.
-Το κρατήσατε όλο αυτό τον καιρό; -Ναι.
-Και το είχατε πάντα μαζί σας; -Πάντα, σαν ένα παλιό φίλο...
...για να μου θυμίζει ότι δεν είμαι ο ντε Βαρβίλ.
Όχι και τόσο ρομαντικός λόγος.
Όχι, μάλλον προειδοποίηση ενάντια στον έρωτα.
Λογική σκέψη. Γίνατε πολύ κυνικός;
-Ναι, πολύ. -Γι' αυτό δε με επισκεφτήκατε ποτέ;
-Μπορεί. -Λυπάμαι. Οι φίλοι χρειάζονται.
Σας έψαχνα.
Όπως βλέπετε και μόνος σας, είναι καλά και πάλι.
Αχ, όχι, Νανίν.
Ή μάλλον θα ήταν, αν φρόντιζε τον εαυτό της.
Γιατί η υγεία μου να ενδιαφέρει τον κύριο;
Γιατί ερχόταν καθημερινά...
...με λουλούδια για να δει τι κάνεις.
Ώστε αυτός ήταν;
Πείτε της. Απλώς έλεγε "ένας φίλος", άρα νόμισα...
-Εντάξει, Νανίν. Περίμενέ με κάτω. -Μάλιστα. Αντίο σας.
-Μπορούσες να ζητήσεις να με δεις. -Υπήρχαν και τόσοι άλλοι.
Δεν υπήρχαν άλλοι.
Κανείς, όλες εκείνες τις εβδομάδες που οι γιατροί μ' είχαν ξεγράψει.
Ούτε ο βαρόνος ντε Βαρβίλ;
Ο βαρόνος ντε Βαρβίλ επέλεξε τότε να είναι στην Αγγλία.
Όχι, ήσασταν ο μόνος που έκανε τον κόπο να με επισκεφτεί.
-Τώρα όμως... -Είμαι καλά και όλα πάνε πρίμα.
Θα έρθετε στο πάρτι μου αύριο το βράδυ; Έχω γενέθλια.
Δε φοβάστε για τις αντοχές σας;
Δε φοβάμαι τίποτα εκτός της ανίας.
-Δείπνο, μετά το θέατρο. -Ευχαριστώ, θα έρθω μετά χαράς.
Θα φέρω κι αυτό ως δώρο. Το έχετε διαβάσει;
-Δε διαβάζω ποτέ. Τι είναι; -Η Μανόν Λεσκ ό.
-Ποια ήταν; -Ένα όμορφο κορίτσι...
...που ζούσε για έρωτα και απολαύσεις.
Όμορφο χρώμα. Πρέπει να είναι ωραία ιστορία.
Ναι, αλλά κάπως λυπητερή. Στο τέλος πεθαίνει.
Θα το πάρω, μα δε θα το διαβάσω. Δε μ' αρέσουν οι άσχημες σκέψεις.
Εντούτοις, όλοι μας πεθαίνουμε.
Ίσως ξαναπουληθεί κάποτε σε δημοπρασία μετά το θάνατό μου.
-Μα δε σας αρέσουν τέτοιες σκέψεις. -Όχι. Τις κάνω όμως πού και πού.
-Εις το επανιδείν, κύριε Ντιβάλ. -Αντίο.
Μαργκερίτ, κορίτσι μου, περιμένουμε κάποιον;
-Ή απλώς περιμένουμε το δείπνο; -Και τα δύο.
Φοβόμουν πολύ μήπως δεν έρθετε.
-Ορίστε το βιβλίο σας. -Σας ευχαριστώ.
Ετοιμαζ όμασταν να καθίσουμε στο τραπέζι.
-Θα έρθετε; -Σας θυμάμαι, νεαρέ.
-Είστε ο ψευτοβαρόνος. -Πάντα διακριτική, Προυντάνς.
-Καθίστε όπου επιθυμείτε. -Ευχαριστούμε.
Θα καθίσω δίπλα στον Γκαστόν, κι εσύ εδώ.
Ευχαριστώ.
Μαργκερίτ, τι εξαιρετικό τραπέζι!
-Πώς είστε λοιπόν απόψε; -Πολύ καλά. Εσείς;
’λλο και τούτο, ακούστε τους. Γιατί τόσο τυπικοί;
Μα είμαστε σ' ένα καλαίσθητο σουαρέ.
Καλαίσθητο ή όχι, για να απολαύσω το δείπνο μου...
...πρέπει να βγάλω τα στενά παπούτσια. Βοήθησέ με, Γκαστόν.
Μπορείς να το κρατήσεις ψηλότερα;
Ορίστε!
-Τι είναι τα μικρούλια στο δίσκο; -Πέρδικες.
-Βάλε μερικά στο πιάτο μου. -Μερικά; Πόσα θα πάρεις;
Δεν είναι στρείδια οι πέρδικες.
Δε φαίνονται και πολύ μεγαλύτερες.
-Γιατί γελάτε; -Η πιο αστεία ιστορία που άκουσα...
...σ' όλη μου τη ζωή. Θα πεθάνω απ' τα γέλια!
-Πες μου, πες μου! -Πλησίασε.
-Πες μου. -Όχι, πες το σε μένα!
Είναι άδικο. Πες το σε όλους.
Πες μου την ιστορία, Γκαστόν.
Μαντεύω τη συνέχεια, αλλά λέγε παρακάτω.
Κι εγώ θέλω να γελάσω. Πες μου την ιστορία.
Θα στην πω. Ίσως την ξέρεις. Έχει την ηλικία της Προυντάνς.
-Τι τρέχει με την ηλικία μου; -Είναι ίδια με αυτήν της ιστορίας.
Είμαι μόλις 36.
Πιες το κρασί σου, Αρμάν. Σαν ψάρι έξω απ' το νερό δείχνει.
Τι συμβαίνει; Έχεις σοκαριστεί;
Όχι βέβαια. Αφού ξέρω όλα τα αστεία του Γκαστόν.
Μάλιστα, εγώ του είπα τα περισσότερα.
Θα προτιμούσα να μη μεταφέρονται στο τραπέζι σου.
Έλα τώρα.
Δεν είμαι κόρη συνταγματάρχη που μόλις βγήκε από μοναστήρι.
Μπράβο! Μπράβο!
Σ' αυτό είμαι η καλύτερη. Κανείς δε με φτάνει.
-Πιο αργά, Σαρλ, πας γρήγορα. -Αρχίζεις να κουράζεσαι.
Αν δε σταματήσεις, η Ολέμπ θα πέσει τέζα.
Δε θα το αντέξει για πολύ, δεν είναι και τόσο νέα.
Πιο γρήγορα, τώρα μπαίνω σε ρυθμό.
Θα πέσεις, καλή μου.
Πέσε λοιπόν, δε με νοιάζει.
-Κάθισε δίπλα μου, καλή μου. -Δεν είμαι κουρασμένη.
Σε εκτιμώ. Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ.
Σε παρακαλώ, μη φεύγεις. Σε λατρεύω.
-Παίξε ένα βαλς, Σαρλ. -Δε θέλω. Προτιμώ να παίξω πόλκα.
Πολύ καλά, παίξε μια πόλκα.
Χ όρεψε μαζί μου, Γκαστόν. Χ ορέψτε, όλοι!
Α, εσύ είσαι.
Τι συνέβη; Δείχνεις κι εσύ άρρωστος.
Όχι, είναι...
Είναι που σε βλέπω έτσι, να υποφέρεις.
Τίποτα δεν είναι.
-Μόνο ένα λεπτό κρατά. -Αυτοκτονείς έτσι.
Αν είν' έτσι, είσαι ο μόνος που έχει αντιρρήσεις.
Γιατί δεν πας πίσω να χορέψεις με κάποιο ωραίο κορίτσι;
Έλα. Έρχομαι κι εγώ.
Είσαι τόσο παιδί.
Το χέρι σου είναι τόσο ζεστό.
Γι' αυτό δάκρυσες πάνω του, για να το δροσίσεις;
Ξέρω πως δε σημαίνω τίποτα για σένα. Δε μετράω.
Όμως κάποιος οφείλει να σε φροντίζει.
Και θα το έκανα αν με άφηνες.
Έχεις πιει πολύ και γίνεσαι συναισθηματικός.
Δεν ήταν το κρασί που μ' έφερνε εδώ κάθε μέρα για να μαθαίνω τι κάνεις.
Όχι, αυτό δε θα μπορούσε να το κάνει το κρασί.
-Αλήθεια θα ήθελες να με φροντίζεις; -Ναι.
-Όλη μέρα, κάθε μέρα; -Όλη μέρα, κάθε μέρα. Γιατί όχι;
Γιατί να νοιάζεσαι για μια γυναίκα σαν εμένα;
Είμαι πάντα νευρική ή άρρωστη ή θλιμμένη ή υπερβολικά χαρούμενη.
Κι όμως νοιάζομαι για σένα.
Ξέρεις τι θα 'πρεπε να κάνεις εσύ; Να παντρευτείς.
Έλα, έλα.
Νέος και ευαίσθητος.
Η αποψινή σου παρέα δε σου ταιριάζει καθόλου.
-Ούτε σε σένα. -Ανοησίες.
Είναι οι μόνοι φίλοι που έχω, και δεν είμαι καλύτερή τους.
Πάντως, σου έχω δώσει ορισμένες πολύ καλές συμβουλές.
Πάμε τώρα πίσω.
Τι θα κάνω επιτέλους μαζί σου;
Κανείς ποτέ δε σ' αγάπησε όσο εγώ.
Μπορεί να έχεις δίκιο, αλλά τι να κάνω εγώ γι' αυτό;
Πρέπει να φύγεις και να μη με ξαναδείς.
Όχι όμως οργισμένος.
Ας γελάς και λίγο με τον εαυτό σου, όπως εγώ...
...και να έρχεσαι να τα λέμε πού και πού, φιλικά.
Αυτό είναι πάρα πολύ. Αλλά και όχι αρκετό.
Δεν πιστεύεις στον έρωτα, Μαργκερίτ;
Δε νομίζω ότι ξέρω τι είναι.
-Σε ευχαριστώ. -Για ποιο πράγμα;
Που δεν υπήρξες ερωτευμένη ποτέ πριν.
Πόσο χαριτωμένος είσαι!
Σωστά, γέλα μαζί μου.
Ίσως μόνο το γέλιο σου μπορεί να με γιατρέψει.
Τουλάχιστον, πιστεύω ότι είσαι ειλικρινής.
’λλωστε, όταν κάποια δεν έχει και πολλή ζωή ακόμα...
...γιατί να μην έχει τους θαυμαστές της;
Ορίστε, δε γελάω πια.
Πάρε αυτό, και να γυρίσεις όταν πεθάνει.
-Πόσο σύντομα θα συμβεί αυτό; -Αύριο βράδυ.
Δες...
...είναι ήδη νεκρό. Τώρα!
-Είναι αδύνατο. -Όχι. Διώξε τους καλεσμένους.
-Όχι. -Θα τους πω ότι δεν είσαι καλά.
Αλήθεια. Δεν είσαι καλά για κανέναν εκτός από μένα.
Αν φύγουν, θα φύγεις εσύ.
-Τι; -Ναι.
Γύρνα αργότερα, μόνος, και θα δειπνήσουμε μαζί απόψε.
Πήγαινε στην άλλη αίθουσα, και θα βάλω τη Νανίν να σας διώξει.
Μήπως με στέλνεις για μαρόν γκλασέ;
Πώς ξέρω ότι θα μου ανοίξεις όταν επιστρέψω;
Ορίστε. Θα ανοίξεις μόνος σου.
Είσαι ένας άγγελος.
Δε φεύγω, δεν μπορώ να φύγω.
Μαργκερίτ Γκοτιέ.
Τεντώστε, κυρίες! Το καπέλο είναι γεμάτο χρήματα...
...και όποια το κλωτσήσει από το χέρι μου, τα κερδίζει!
Ανοίξτε δρόμο, όλες!
Πίσω! Δεν είμαι υποχρεωμένη να πάω πίσω ένα μίλι!
Αφήστε να δοκιμάσω εγώ.
Ξανά.
-Κυρία Προυντάνς! -Γεια! Γεια σου, Νανίν.
Η κυρία λυπάται, αλλά επιθυμεί να φύγετε.
Τι κρίμα, πάνω που περνούσαμε τόσο καλά!
’σχημα νέα. Τέλος το γλέντι!
-Τι; -Η Μαργκερίτ θέλει να φύγουμε.
’ρχισε να βήχει ενώ χόρευε. Αρρώστησε.
Πάντα αρρωσταίνει όταν κάποιος διασκεδάζει.
Τι συνέβη; Μήπως ήπιε πολύ;
Μην είσαι ανάγωγη!
-Είναι αργά, έτσι κι αλλιώς. -Πάμε αλλού!
Πάμε σπίτι μου!
Θέλω να ξαναδοκιμάσω ώσπου να το κλωτσήσω.
Δεν θα έχουμε και κάτι να φάμε; Μόλις άρχισα να πεινάω πάλι.
Λέω να πάρω φαγητό. Ελάτε να πάρετε, όλοι!
Μην ξεχάσετε το τυρί! Κάποιος να πάρει το τυρί!
Εμπρός, μαρς!
-Νόμιζα ότι θέλατε να σας χτενίσω. -Θέλω.
-Είναι ώρα που έφυγαν; -Περίπου ένα μισάωρο.
-Έστειλες τους υπηρέτες για ύπνο; -Έχουν πάει ήδη.
-Ετοίμασα όμως δείπνο για δύο. -Μπράβο, Νανίν.
Αγαπημένη Νανίν, τέλεια Νανίν, βιάσου.
-Καλησπέρα, αγάπη μου. -Καλησπέρα.
Απ' ό,τι βλέπω, έσπευσες να γιορτάσεις την αναχώρηση μου.
Ώστε δεν πήγες στη Ρωσία, τελικά.
-Είχα μια διαίσθηση γι' αυτό. -Λάθος.
Μπορείς να νιώσεις κολακευμένη. Δεν αντέχω μακριά σου.
Μετά από μισής μέρας ταξίδι, έκανα μεταβολή και γύρισα μες στη νύχτα.
Τι είναι τούτο; Κι άλλο δείπνο;
-Για δύο. Ποιον περιμένεις; -Εσένα. Βάλε το εκεί, Νανίν.
Έχω μάθει να μην πιστεύω ποτέ έναν άντρα που δηλώνει ότι φεύγει.
-Δε θα φας κάτι; -Δεν πεινάω.
Τότε πιες κάτι.
Ας πιούμε κάτι μαζί.
-Δε διψάω. -Εγώ όμως διψάω.
-Και του χρόνου. -Ευχαριστώ.
Αυτό το μέρος είναι τόσο δύσκολο.
-Σιχαίνομαι τις ψιλές νότες. -Μάλλον δεν είσαι συγκεντρωμένη.
Γνωρίζεις πολύ καλά ότι ποτέ δεν κατάφερα να το παίξω.
-Εσύ όμως το παίζεις υπέροχα. -Η μόνη μου αρετή.
-Θα το παίξεις για χάρη μου; -Δεν είσαι κουρασμένη; Είναι αργά.
-Πιθανό να εύχεσαι να πάω σπίτι. -Παίξε, σε παρακαλώ.
Ωραία, Νανίν.
Αμπάρωσε, και μην ανοίξεις αν χτυπήσουν.
-Δε θ' ανοίξω. -Τελειώσατε με το ψιθύρισμα;
Συγγνώμη. Έδινα στη Νανίν κάποιες οδηγίες.
Δεν αμφιβάλλω.
Τώρα, παίξε μου όμορφα.
Κάποτε θα αντιδρώ νευρικά όταν χτυπά το κουδούνι ενώ παίζω.
Χτύπησε το κουδούνι;
Η μουσική μου κάνει τον κόσμο να μην υπάρχει για σένα;
-Ναι. Παίζεις εξαίσια. -Εσύ ψεύδεσαι εξαίσια.
Ευχαριστώ. Δεν αξίζω τέτοιο κομπλιμέντο.
Δεν είναι ούτε το μισό απ' όσο θα σου άξιζε, αγάπη μου.
-Να δω ποιος είναι. -Όχι, θα σου πω.
Ναι;
-Αλλά δε θα με πιστέψεις. -Όχι. Ποιος είναι;
Θα μπορούσε να είναι κάποιος που χτυπά σε λάθος πόρτα...
...ή ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου.
Ο μεγάλος έρωτας της ζωής σου; Θεσπέσιο!
Θα μπορούσε και να ήταν.
’φησε τη νονά σου να σου βγάλει το πέπλο.
Όχι, μια στιγμή. Να της ρίξω μια ακόμη ματιά.
Έτσι, όπως έλαβε την πρώτη της μετάληψη.
Ο Θεός να σε κρατά πάντα αγνή κι ευτυχισμένη, παιδί μου.
Ελάτε να καθίσετε.
Τώρα, παιδιά μου, επ' ευκαιρία της χαρούμενης αυτής μέρας...
...ζητώ να σηκωθούμε και να πιούμε στην ευτυχία αυτής της οικογένειας.
-Βεβαίως. -Φυσικά, μια πρόποση.
-Υγεία και ευτυχία. -Υγεία και ευτυχία.
Ευτυχία και για την αδελφή μου Λουίζ και το φίλο μου Βάλενταϊν...
...που γνωρίζονται από παιδιά...
...και σύντομα θα παντρευτούν.
-Για τη Λουίζ και τον Βάλενταϊν. -Σας ευχαριστούμε.
Μητέρα, ώρα να σε πάμε για ύπνο.
-Κράτα το χέρι μου, μαμά. -Τι χαρούμενη μέρα!
Αγόρι μου, χαίρομαι που ήρθες...
...αν και όχι εγκαίρως για να 'ρθεις στην εκκλησία.
Ήρθα για ένα καθαρά προσωπικό λόγο.
-Είσαι χρεωμένος; -Όχι, δεν είναι αυτό.
Ερωτευμένος;
-Ούτε αυτό. -Ε, τότε;
-Θέλω να ταξιδέψω. -Πού;
Οπουδήποτε. Παντού.
Βαρέθηκα να περιμένω τη θέση στο Εξωτερικών.
Αν ποτέ την πάρω, καλύτερα να ξέρω ήδη τον κόσμο.
Δε φαίνεται κι άσχημη ιδέα.
Το εισόδημά σου δεν αρκεί για να πας μακριά και με άνεση.
-Είναι και η κατάθεση στην τράπεζα. -Ούτε να το διανοείσαι.
Την κληρονομιά του παππού σου, μην την πειράξεις.
Όμως, εγώ μπορώ να διαθέσω μερικές χιλιάδες φράγκα.
-’ ρα θα μου δώσεις εσύ τα χρήματα; -Δε γνωρίζω πού αλλού θα βρεις.
Δεν είσαι δα και κακός γιος. Πότε λες να φύγεις;
Αμέσως. Αν είμαι στο Παρίσι αύριο, τότε το επόμενο πρωί.
Καλώς...
Έτοιμη, Μαργκερίτ;
Μα είπαμε ότι θα πάμε στο θέατρο. Γιατί δε ντύθηκες;
-’ λλαξα γνώμη. -Έλα τώρα, ντύσου. Θα περιμένω.
Όχι, όχι. Για πες μου, πώς γράφεται η "συγγνώμη" ;
Για όνομα του Θεού, πού να ξέρω; Δεν έχω σπουδάσει.
Κι όμως, ζεις στο Παρίσι.
Έξι χρόνια πριν, δεν έγραφα τ' όνομα μου.
Ορίστε ένα γράμμα που ήρθε μόλις.
Ίσως ξέρει η Νανίν πώς γράφεται η "συγγνώμη".
Με ρώτησε ήδη νωρίτερα. Είναι η ίδια συγγνώμη;
Ωχ, μην ενοχλείστε. Δεν έχει πια σημασία.
Αν ο νεαρός σας στενοχώρησε, τότε να γράψει αυτός "συγγνώμη".
Εγώ φταίω για όλα.
Φεύγει, Προυντάνς.
Μην είσαι ανόητη. Δε θα φύγει. Ποτέ δε φεύγουν.
Όχι, φοβάμαι πως το εννοεί. Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι.
Όμως, δεν μπορεί να μου τα γράφει αυτά.
Φυσικά και δεν μπορεί. Έλα τώρα, πάμε στο θέατρο.
Πρώτα να πάμε απ' το σπίτι του, να δούμε αν πράγματι φεύγει.
Μα πώς μπορεί κάποιος να θέλει να ζει στον τέταρτο;
-Έχεις μήνυμα για μένα. -Πρώτα να καθίσω...
...πριν μπορέσω να μιλήσω.
-Από τη δίδα Γκοτιέ; -Ναι.
Είναι ανόητο το κορίτσι.
Θέλει να μάθει αν όντως φεύγεις να γνωρίσεις τον κόσμο...
...όπως της έγραψες χθες.
-Αλήθεια είναι. Φεύγω το πρωί. -Ωραία.
Εσύ κι η Μαργκερίτ είστε πιο ασφαλείς χωριστά.
Δε σου είπα να περιμένεις στην άμαξα;
Ώστε πραγματικά αναχωρείς, Αρμάν Ντιβάλ;
Ναι.
Περίμενέ με κάτω, Προυντάνς.
Πολύ καλά, αφού εδώ είμαι ανεπιθύμητη.
Όχι, μάλλον θα μείνω εδώ.
Μάλλον θα φύγεις.
-Ωχ, όχι! -Δε σου μένει και πολύ, αν τη θες.
Όχι! Μη, Μαργκερίτ!
Μα τι κορίτσι! Τι μπελάς!
Μου έστειλες ένα αγενές γράμμα.
Τι περίμενες; Είδα την άμαξα του βαρόνου.
-Ζήλεψες. -Φυσικά.
Τότε, μάλλον καλά κάνεις που φεύγεις.
Έχει καμμία σημασία το τι θα κάνω;
Έπαιξα και πάλι το κορόιδο, πιθανόν ακόμη να γελάς μαζί μου.
Δε γέλασα καθόλου.
Θύμωσα που τόλμησες να γράψεις τέτοια λόγια, αλλά δε γέλασα.
Θα έπρεπε να ξέρεις ότι τα έγραψα επειδή σ' αγαπώ.
Είχα ένα σκύλο, που έδειχνε πάντα λυπημένος όταν λυπόμουν εγώ...
...και τον αγαπούσα πολύ.
Όταν δάκρυσες στο χέρι μου, σε αγάπησα και σένα αμέσως.
Υπάρχουν πράγματα που δεν θα καταλάβαινες, γι' αυτό...
Ποια είναι αυτή η ωραία κοπέλα;
Η αδελφή μου, η Λουίζ.
-Και η άλλη; -Επίσης αδελφή μου.
-Κι αυτή είναι η μητέρα σου, έτσι; -Ναι.
Φαίνεται τόσο χαρούμενη.
-Την αγαπά πολύ ο πατέρας σου; -Και βέβαια.
Πρέπει να είναι παντρεμένοι πολύ καιρό.
Σχεδόν 30 χρόνια.
Και έμειναν αγαπημένοι όλα αυτά τα χρόνια;
Ναι. Μιλάς σα να μην το πιστεύεις.
Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει τέτοια ευτυχία γύρω μας.
Μαργκερίτ...
...τώρα δάκρυσες εσύ στο χέρι μου.
Γιατί;
Δεν πρόκειται να μ' αγαπάς τριάντα χρόνια. Κανείς δεν πρόκειται.
Θα σ' αγαπώ όλη μου τη ζωή, το ξέρω.
Όλη μου τη ζωή.
Υπναρά.
Δεν κοιμόμουν. Έβλεπα όνειρο.
-Αλήθεια; -Ναι, εσένα.
-Λοιπόν; -Μακριά, στην εξοχή, μόνοι μας.
Μακάρι να ήταν έτσι.
Μαργκερίτ...
-...άφησε με να σε πάρω στην εξοχή. -Ναι.
-Όποια μέρα θες. -Εννοώ, να πάμε για αρκετό καιρό.
Μέχρι να αναρρώσεις εντελώς.
-Τι ανοησίες! -Γιατί ανοησίες;
-Το να πάμε στην εξοχή κοστίζει. -Έχω χρήματα.
Σίγουρα, πόσα;
Επτά χιλιάδες φράγκα το χρόνο.
Το μήνα ξοδεύω περισσότερα...
...και δεν ήμουν ποτέ εκλεκτική ως προς την προέλευσή τους, ξέρεις.
-Μη λες τέτοιες κουβέντες. -Μα είναι αλήθεια.
’φησε το βαρόνο.
Εσένα πρέπει να αφήσω.
Σου έχω πει ήδη ότι πρέπει να με ξεχάσεις.
Περιπλανήσου λοιπόν στον κόσμο, και βγάλε με από το μυαλό σου.
Νόμιζα ότι σήμαινα κάτι για σένα.
Σημαίνεις ήδη πάρα πολλά.
Είσαι όμως νέος, και η ζωή είναι μπροστά σου.
Για τη δική μου, ως τώρα, ξέρεις.
-Δε με νοιάζει. -Αλήθεια;
Μαργκερίτ...
...τώρα χρειάζεσαι αγάπη περισσότερο από χρήματα.
Και φροντίδα, ακόμη περισσότερο από αγάπη.
Μπορώ να σου προσφέρω τόση φροντίδα, αν με αφήσεις.
Δε θα ήσουν ευτυχισμένος μαζί μου.
Πιθανόν όχι.
Ούτε κι εσύ μαζί μου.
Θα φύγω απ' το Παρίσι απόψε.
Σκεφτόμουν... Μόνο εσένα σκεφτόμουν.
Δε σκεφτόμουν και τόσο τον εαυτό μου.
Τότε έλα μαζί μου στην εξοχή.
Λοιπόν, αν έρθω, για λίγο καιρό...
...θα υποσχεθείς να μη ζηλεύεις και να μην κάνεις άσχημες σκέψεις;
Ναι, το υπόσχομαι.
-Ορκίζεσαι; -Ορκίζομαι να μη ζηλεύω, αν εσύ...
Αν εγώ;
-Αν ορκιστείς να μην τον ξαναδείς. -Ορίστε, βλέπεις;
-Απλώς θα βασανίζεσαι. -Εκτός αν ορκιστείς.
Σε μια ώρα, θα με βάλεις να ορκιστώ για κάτι άλλο.
-Δεν είσαι λογικός, Αρμάν. -Δίκιο έχεις, δεν είμαι.
-Θέλω πάρα πολλά. -Το ίδιο κι εγώ.
Πώς μπορείς να κτίσεις μια καινούρια ζωή πάνω σε μια στιγμή αγάπης;
Αλλά αυτό με σπρώχνεις να κλείσω τα μάτια και να κάνω.
Τότε κλείσε τα μάτια και πες "ναι". Σε διατάζω.
Ναι. Ναι. Ναι.
Θα του πω ότι αγαπώ κάποιον άλλο.
Θα πάω στην εξοχή για το καλοκαίρι...
-...και δε θα τον ξαναδώ ποτέ. -Είσαι τρελή;
Σε θεωρούσα έντιμη κοπέλα, αν και ανόητη.
Ακριβώς επειδή είναι έντιμη λέει στο βαρόνο να χωρίσουν.
Και τα χρήματα που χρωστά; Ποιος θα τα πληρώσει;
Το 'ξερα ότι θα 'φερνες γύρω σου την καταστροφή.
-Πώς τολμάς να μιλάς έτσι γι' αυτή; -Την αλήθεια λέω.
Μήπως δε χρωστά σε μένα την ίδια πάνω από 1 7.000 φράγκα;
Λες να φύγει χωρίς να με πληρώσει και να μην κινηθώ νομικά;
Το ίδιο μου κάνει, εγώ θα πάω στην εξοχή.
Και τι λες να συμβεί όταν το μάθουν οι υπόλοιποι πιστωτές σου...
...και απαιτήσουν τα χρέη σου από τον Αρμάν Ντιβάλ;
-Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. -Θα δεις.
Θα σας κυνηγήσουν σαν αγέλη. Ωραίες διακοπές θα περάσετε.
Γιατί δε γίνεται να είναι τα πράγματα τέλεια έστω μια φορά;
Τι να κάνω, Προυντάνς;
Να ζητήσεις από το βαρόνο χρήματα για τα χρέη σου.
-Τώρα που σκοπεύω να τον αφήσω; -Δε χρειάζεται να του τα πεις όλα.
Έχει δίκιο. Αν πραγματικά το έχετε αποφασίσει για την εξοχή...
...πρέπει κάπως να βρείτε χρήματα από κάποιον.
Μα τι σου συμβαίνει τέλος πάντων;
Μεταμορφώθηκες ξαφνικά σε συναισθηματικό κοριτσάκι;
Να ο βαρόνος. Όσο πιο σύντομα διευθετηθεί το θέμα, τόσο καλύτερα.
Αγαπητέ μου βαρόνε, χαίρετε και αντίο!
Ελπίζω να ενθαρρύνετε τα νέα σχέδια της Μαργκερίτ.
Λίγοι μήνες στην εξοχή θα την ωφελήσουν απεριόριστα.
Ο γιατρός το συστήνει επιτακτικά.
-Αλήθεια; -Μάλιστα.
-Θα σας τα πει η ίδια. -Δεν αμφιβάλλω.
Απασχολημένη;
Γεια.
Δεν είναι ωραία τακτοποιημένοι οι λογαριασμοί;
Πράγματι.
-Με θεωρείς σχολαστική; -Πολύ.
Αλλά γιατί;
Αποφάσισα να τους πληρώσω. Χρωστάω 40.000 φράγκα.
Θα μου δανείσεις τα χρήματα;
Όχι.
Μα τότε τι θα κάνω;
Έλα μαζί μου στη Ρωσία και θα έχεις όσα χρήματα θελήσεις.
Αν είσαι φίλος μου, γιατί δε μου τα δίνεις έτσι κι αλλιώς;
Επειδή μετά ίσως να μη μ' έχεις άλλο ανάγκη.
Δε μου φαίνεσαι ιδιαίτερα γενναιόδωρος.
Η Προυντάνς μού είπε ότι σχεδιάζεις να πας στην εξοχή.
Η Προυντάνς μιλά πάρα πολύ.
Το να περάσεις δυο-τρεις ήσυχους μήνες στην εξοχή, μόνη...
...ακολουθώντας τις εντολές του γιατρού, ακούγεται θαυμάσιο.
Αλλά και εντελώς αταίριαστο με σένα.
-Τι μπορείς να κάνεις γι' αυτό; -Να επιδιώξω να σε ξεχάσω.
Και γιατί να το κάνεις;
Έχω πια να διαλέξω, είτε ν' απομακρυνθώ...
...είτε να σε πάρω μακριά απ' αυτή τη ζωή.
Και τι θα με κάνεις; Θα με κλειδώσεις στο μουντό σου πύργο;
Μπορεί.
Δε χρειάζεται να μάθω...
...ότι θα έχεις και παρεούλα. Το βλέπω στα μάτια σου.
Παρηγοριά μου όμως είναι ότι...
...ξεφορτώνομαι έναν μπελά.
Ορίστε, 40.000. Τελευταία όμως φορά που φροντίζω για σένα.
Αν βρεθούμε πάλι, θα είναι πάνω σε άλλη βάση.
Ποτέ δεν κάνω το ίδιο σφάλμα δυο φορές.
Σε ευχαριστώ.
Ήσυχα!
Αφήστε τη να κοιμηθεί.
Α, όχι.
Εσύ κανόνισε τα υπόλοιπα. Τα κοσμήματα θα τα φροντίσω εγώ.
-Μάλιστα. -Ευχαριστώ.
Όχι και πολύ μεγάλο.
-Δεν είναι και τόσο πολυτελές. -Είναι παράδεισος.
-Είστε άρρωστη; -Όχι, γιατί θα πρέπει να είμαι;
Επειδή είστε ξύπνια τόσο νωρίς το πρωί.
Δεν είμαι άρρωστη. Είμαι ξύπνια και θέλω να σηκωθώ.
Μήπως ονειρεύομαι; Είμαστε στ' αλήθεια εδώ;
Ασφαλώς και είμαστε.
Προβλέπω ότι σύντομα θα εύχεστε για ένα άνετο σπίτι στο Παρίσι.
Ο ίδιος ο κύριος Ντιβάλ θα το φροντίσει. Εδώ είναι καλύβι.
Δεν υπάρχουν λάμπες αερίου, και νερό φέρνεις από δεξαμενή...
...και το ζεσταίνεις στη σόμπα.
Τη νύχτα δεν κλείνεις μάτι από τα πουλιά...
...και, κατά το χάραμα, έχει κι άλλα πουλιά που κάνουν σαματά.
Κότες, υποθέτω.
Κι αυτό το λινό στα κρεβάτια είναι πολύ τραχύ, όλη νύχτα ξυνόμουν.
Εγώ ποτέ μου δεν έκανα καλύτερο ύπνο, Νανίν.
Πόσο μακριά είναι το πανδοχείο του κυρίου Ντιβάλ;
Πού να ξέρω;
Έλα τώρα, Νανίν.
Είπε ότι θα μας επισκεφτεί νωρίς το πρωί.
Κι έχω και μια πείνα.
Τι ευωδιαστός αέρας! Τι θεσπέσιο δωμάτιο!
Κύριε ελέησον, με τρόμαξες! Δε χτυπάς σαν άνθρωπος;
Όχι με γεμάτα τα χέρια.
Το ξύλινο παπούτσι χτυπά καλύτερα, άλλωστε.
-Καλημέρα σας. -Καλημέρα.
Ο κύριος παράγγειλε γάλα για το πρωινό σας.
Η κυρία προτιμά καφέ για πρωινό.
Όχι, Νανίν. Στην εξοχή, προτιμώ το γάλα.
Στις 1 0:00, όταν είναι η ώρα για κολατσιό...
...θα σας φτιάξω δύο ωραία, φρέσκα αυγά.
-Τι είδους αγελάδες έχετε; -Τζέρσεϊ .
Το περίμενα, το γάλα τους είναι το καλύτερο. Τι τις ταΐζετε;
’φθονο τριφύλλι, άχυρα και πολτό από πίτουρο.
Κακώς. Καλύτερα να βόσκουν ελεύθερες.
Το θέμα είναι να προσέξεις μη φύγουν.
-Αν το θελήσουν, δεν κρατιούνται. -Δεν είναι έτσι.
Θα τις πάρω εγώ κάποια μέρα, να σας δείξω πώς να τις χειρίζεστε.
-Κουρασμένη; -Ναι, αλλά με όμορφο τρόπο.
Πάμε μέχρι την κορυφή, να δούμε τι έχει πίσω απ' το λόφο.
Ναι.
Δε με νοιάζει τι έχει πιο πέρα, εσένα;
Όχι.
Δες!
Τι ωραία θέα μ' αυτό το φως.
-Μοιάζει με κάστρο βασιλιά. -Ναι.
Όταν ήμουν κοριτσάκι, πάντα ήθελα να δω...
...πώς θα ήταν ένας μεγάλος πύργος από μέσα.
Είσαι κουρασμένη.
Ακόμα δεν έχω συνηθίσει τους μεγάλους περιπάτους στην εξοχή.
Χαίρετε!
-Καλησπέρα. -Καλησπέρα σας.
-Πηγαίνεις μακριά; -Μέχρι το χωριό.
-Ωραία. Θα μας πας λίγο πιο κάτω; -Μετά χαράς.
-Κυρία μου. -Ευχαριστώ.
Απομακρυνθήκαμε χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε.
Αλήθεια, τίνος είναι ο πύργος;
Αν ήσασταν από 'δώ...
...θα ξέρατε ότι ανήκει στον κύριο μου, βαρόνο ντε Βαρβίλ.
Νανίν; Νανίν!
’φησε τον κουβά κάτω. Θα σε βοηθήσω εγώ σ' ένα λεπτό.
-Δεν ήρθε κανένα γράμμα για μένα; -Όχι.
Πάρε αυτό, κι αν έρθει ενώ είμαι με τον κύριο Αρμάν...
...βάλ' το μέσα και στείλ' το με το Ζακ.
-Πολύ καλά. -Ο Αρμάν δε θα πρέπει να το μάθει.
Μάλιστα.
Δώσ' μου το βιβλίο, θα το εξηγήσω η ίδια στον Ζακ.
-Πρέπει να έχει το λόγο της. -Ναι, είμαι βέβαιος γι' αυτό.
Α, εδώ είσαι.
Δεν είναι θαυμάσια μέρα;
Είναι πράγματι τόσο όμορφη;
Τα πουλιά, πάντως, το έχουν προσέξει.
-Γιατί τόσο σιωπηλός; -Γιατί όχι;
Ας καθίσουμε εδώ.
Πώς ευωδιάζει το χώμα! Καλύτερα από όλα τα αρώματα.
Κοίτα! Ένα τετράφυλλο τριφύλλι. Το πρώτο μου τυχερό σημάδι.
Όταν ήμουν μικρή, τα αναζητούσα νομίζοντας ότι θα άλλαζαν τα πάντα.
Γιατί τόσο μελαγχολικός;
-Αν χαμογελάσεις, θα σ' το χαρίσω.
-Όχι, κράτησέ το, είναι δικό σου. -Με συγχωρείτε.
-Αυτό το βιβλίο έψαχνε η κυρία... -Α, ναι, σ' ευχαριστώ, Ζακ.
-Τελικά διαβάζεις τη Μανόν Λεσκ ό. -Ναι.
-Όχι, δε θα σ' αφήσω. -Γιατί όχι;
Γιατί ήταν ανέντιμη και άπιστη, χωρίς αφοσίωση.
Τη συμπαθούσες όμως. Κι αυτή τον αγαπούσε εξίσου.
Καλός κι αυτός, να μοιράζεται με άλλους την αγάπη.
-Ο ζητιάνος δε διαλέγει. -Να μην αγαπούσε φτωχό.
Με πονάς.
Δώσε μου το βιβλίο.
Ορίστε το γράμμα που περίμενες.
Διάβασέ το.
Πουλάς τα κοσμήματά σου.
Ένα δαχτυλίδι μόνο. Για να πάρει η Νισέτ νυφικό και μια μικρή προίκα.
Με συγχωρείς.
-Αυτό δεν κάνω όποτε ζηλεύεις; -Είσαι ένας άγγελος.
Γιατί δεν κάνουμε το γάμο της Νισέτ εδώ;
-Μπορώ; -Μα και βέβαια!
Ας της γράψουμε αμέσως ότι θα οργανώσουμε εμείς το γάμο.
-Θα έρθεις για τις δύσκολες λέξεις; -Ναι.
Αμήν.
-"Με τη βέρα αυτή, σε νυμφεύομαι." -Με τη βέρα αυτή, σε νυμφεύομαι.
-"Και σου ορκίζομαι αιώνια πίστη." -Και σου ορκίζομαι αιώνια πίστη.
Αμήν.
-"Με τη βέρα αυτή, σε νυμφεύομαι." -Με τη βέρα αυτή, σε νυμφεύομαι.
-"Και σου ορκίζομαι αιώνια πίστη." -Και σου ορκίζομαι αιώνια πίστη.
Αμήν.
Συγχαρητήρια, αγόρι μου!
Αγάπη μου! Τι κρίμα που το Παρίσι δεν πρόκειται να δει αυτό το φόρεμα.
Είναι το ομορφότερο που βγήκε από το μαγαζί μας.
-Συγχαρητήρια, γλυκιά μου. -Ευχαριστώ.
Γιατί κλαίνε όλοι;
Δεν ήταν όμορφα; Δεν ήταν όλα όμορφα;
-Εσείς ποιος είστε; -Ο χασάπης, κυρία μου.
Αγαπημένη μου Μαργκερίτ.
-Σου είμαι τόσο ευγνώμων. -Μικρή μου Νισέτ.
Με έκανες να αισθανθώ σαν πριγκίπισσα, με ωραίο νυφικό...
...με προίκα και μία πανέμορφη τελετή.
-Να φιλήσω κι εγώ τη νύφη. -Κι εγώ, τον ευτυχή γαμπρό.
-Επιτέλους, έτοιμη. Έλα πάνω, έλα! -Μη με πιέζεις!
Το κρασί πήγαινε στο κεφάλι και μου 'δινε χαρά...
...ενώ τώρα πάει στα πόδια και με κάνει να νιώθω γριά.
-Πάμε, πάμε. -Αντίο.
-Αντίο.
Προς τι τόση κουβεντούλα με την Προυντάνς;
Δε θα σου πω ακόμα.
Φυσικά, σε θεωρεί ανόητη που χαραμίζεσαι μαζί μου.
Μπορεί και να 'σαι.
Γιατί μιλούσε ο Γκαστόν για ''μια θέση που έχασες'';
Δεν είναι τίποτα. Μια θέση στο Εξωτερικών...
...που ο Γκαστόν νόμισε ότι ήθελα.
-Σίγουρα δεν την ήθελες; -Ναι, σίγουρα.
Θα έπρεπε να φύγω από τη Γαλλία.
Να... να μπούμε μέσα;
Θα μπορούσαμε να πάμε ως την κορφή του λόφου.
-Να δούμε τον πύργο του βαρόνου; -Όχι.
Σκοπεύεις να χαλάσεις μια τέτοια μέρα ζηλεύοντας;
Φυσικά και όχι. Απλώς...
...ποτέ δεν ξεχνώ ότι αυτός είναι εκεί.
Μα εγώ είμαι εδώ.
Μη μ' αφήσεις ποτέ.
Δεν πρόκειται.
Εσύ όμως...
-Δε θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι. -Ούτε κι εγώ.
-Μπορείς να συνεχίσεις αυτή τη ζωή; -Δε μπορώ να ζήσω πλέον αλλιώς.
’κουσε, έγραψα στον πατέρα μου να μου μεταβιβάσει τα χρήματά μου.
-Για ποιο λόγο; -Για να σχεδιάσω το μέλλον μας.
Για να μη χρειαστεί να ζεις σε δυάρι στον πέμπτο όροφο όπως η Νισέτ.
Θα έχεις ένα σπιτάκι με κήπο, όλο δικό σου.
Αύριο θα δω στο Παρίσι το δικηγόρο σχετικά με τη διαθήκη του παππού.
-Ξέρεις τι είπα στην Προυντάνς; -Όχι, τι;
Να τα πουλήσει όλα για να ξεχρεώσω.
Και να πάρω ένα σπίτι σαν της Νισέτ με ό,τι μείνει.
Αλήθεια; Δηλαδή θα άφηνες τα πάντα για μένα;
Τα πάντα. Χωρίς εξαίρεση.
Μη ζηλεύεις και μην αμφιβάλλεις ποτέ ότι σ' αγαπώ πάνω απ' όλα...
...πάνω από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Τότε...
...παντρέψου με.
-Τι; -Σήμερα σε παντρεύτηκα.
Κάθε λέξη του ιερέα απευθυνόταν σ' εμάς...
...και, από μέσα μου, σου έδωσα όλους τους όρκους.
-Κι εγώ σε σένα. -Τότε...
Όχι. Δεν είναι το σωστό. ’ φησέ με να σ' αγαπώ, να ζω για σένα.
Μα ας μη ζητάω από τον ουρανό κάτι πέρα απ' αυτό.
Ο Θεός μπορεί να θυμώσει.
Γιατί να συντηρεί κανείς μέλισσες; Είναι τόσο άστατες.
Αν θέλουν να φύγουν, αφήστε τις.
Φεύγουν την εποχή που χωρίζονται σε σμάρια...
...εκτός αν κάνουμε θόρυβο και ηρεμήσουν πάλι.
Πάνε να κάτσουν σ' εκείνο εκεί το δέντρο.
Όποτε τρώω μέλι, σκέφτομαι πόσο τρελές θα δείχνουμε μ' αυτό.
Ξέρετε το τραγούδι της μέλισσας; Πάμε.
Σας παρακαλώ, μη μας περάσετε για τρελές. Γυρεύετε κάποιον;
-Η δεσποινίς Γκοτιέ; -Η ίδια.
Μου είπαν από το πανδοχείο ότι θα έβρισκα το γιο μου εδώ.
-Το γιο σας... -Αρμάν Ντιβάλ.
Όντως, έρχεται συχνά εδώ, σήμερα όμως λείπει στο Παρίσι.
-Θέλετε να περάσετε μέσα; -Σας ευχαριστώ.
Λυπάμαι που ο γιος σας απουσιάζει.
Δεν πειράζει, το ίδιο κάνει.
Δεν θα χαιρόμουν να τον έβλεπα, δεδομένων των συνθηκών.
Χαίρομαι που μπορώ να μιλήσω σ' εσάς ευθέως και με ειλικρίνεια.
Βλέπετε, γνωρίζω τι συμβαίνει εδώ πέρα.
Δε με θεωρείτε αντάξια του γιου σας. Και έχετε δίκιο.
Όχι. Καμμία γυναίκα δεν αξίζει τον έρωτα ενός άντρα...
...όταν, όπως εσείς, τον αφήνει να αυτοκαταστραφεί για χάρη της.
Δε γνωρίζω τι πληροφορίες έχετε, όμως δεν αληθεύουν.
Ο ίδιος ο Αρμάν μου είπε...
...ότι θέλει να του μεταβιβάσω άμεσα την ταπεινή του περιουσία.
Προφανής ο λόγος, δε νομίζετε;
Μπορείτε να αρνηθείτε ότι θέλει τα χρήματα για σας;
Όποιος κι αν είναι ο λόγος, ευελπιστώ ότι δε θα του τα δώσετε.
Μακάρι να μπορούσα να σας πιστέψω.
Λίγα χρόνια πριν, ζούσα με σούπα και ψωμί.
Θα τα καταφέρω χωρίς να πάρω τίποτα από τον Αρμάν.
Θα πω αυτό για το οποίο ήρθα. Αυτή η ιστορία να τελειώσει αμέσως!
Καλύτερα να κάνετε οικονομία στα λόγια σας.
Πόσο καιρό γνωρίζετε τον Αρμάν;
Τρεις μήνες και δώδεκα μέρες.
Και πόσο πιστεύετε ότι θα κρατήσει;
Δεν έχετε δει ποτέ αγάπη να αντέχει;
Ποτέ χωρίς την ευλογία του γάμου...
...των παιδιών ή των κοινωνικών δεσμών.
Θα αγαπώ τον Αρμάν παντοτινά, και πιστεύω κι εκείνος εμένα.
-Παντοτινά, ε; -Παντοτινά.
Δε σας δίδαξαν οι εμπειρίες σας να μην εμπιστεύεστε την καρδιά;
Θεωρώ ότι έχω καλύτερη γνώση της δικής μου καρδιάς από εσάς.
Καθώς και την πίστη πως δε θ' αλλάξει.
Καμμία απροστάτευτη γυναίκα δε θα έδινε τα καλύτερά της χρόνια...
...σε κάποιον που, όταν την αφήσει, θα την αφήσει άφραγκη...
...και που ασφαλώς, στο τέλος, θα την αφήσει.
Δε θεωρώ ότι μπορείτε να αντιληφθείτε πώς μια γυναίκα...
...απροστάτευτη, όπως αναφέρατε, μπορεί να υπερβεί ό,τι τη συμφέρει...
...χάρη σε ένα αίσθημα τόσο ευγενικό, ώστε να ταπεινώνεται...
...όταν μιλάτε έτσι.
Συνειδητοποιώ τώρα ότι η αγάπη σας είναι ανιδιοτελής.
Ακόμη όμως κι έτσι, επιμένω ότι δε θα κρατήσει.
-Κι όμως, θα κρατήσει! -Ο Αρμάν είναι νέος...
...με δρόμο μπροστά, με καριέρα να τον περιμένει.
Δεν είναι δυνατό να εξυπηρετεί το συμφέρον του προσκολλώμενος...
...σε μια γυναίκα που δε θα μπορεί να παρουσιάσει στον περίγυρό του.
-Ο Αρμάν δε διαφέρει από άλλους. -Ω, ελάτε.
Να είστε ειλικρινής. Δεν τον βρίσκετε διαφορετικό;
Δεν τον βρίσκετε πιο ευαίσθητο, πιο αφοσιωμένο;
Ή μήπως είμαι προκατειλημμένος ως πατέρας του;
Όχι, όχι. Ο Αρμάν είναι διαφορετικός.
’ρα, όσο σας αγαπά, δε θα πηγαίνει όπου εσείς δεν μπορείτε να πάτε.
Ένας άντρας μπορεί να κάνει πίσω. Πάντα θα μπορεί να κάνει πίσω.
Κύριε...
...αν σας έλεγα ότι έχω προαίσθημα πως δε θα ζήσω πολύ ακόμα;
Τότε θα σας μάλωνα ως φαντασιόπληκτη και λιγάκι ανόητη.
Αυτό που ίσως αισθάνεστε είναι η μελαγχολία της ευτυχίας...
...που μας καταλαμβάνει όλους όταν συνειδητοποιούμε...
...ότι και την παλίρροια του έρωτα κάποτε θ' ακολουθήσει η άμπωτη.
-Χωρίς τον Αρμάν, είμαι χαμένη. -Μαζί του, είστε κι οι δυο χαμένοι.
Χωρίς κάποιο επάγγελμα, τι θα μπορούσε να καταφέρει;
Εκτός αν πέσει τόσο χαμηλά, ώστε να αφήσει άλλους...
...να πληρώνουν τα κοινά σας έξοδα.
Δεν τον ξέρετε. Δε θα τα λέγατε αυτά.
Κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνει αν χάσει τον αυτοσεβασμό του.
Όμως το τίμημα είναι τεράστιο, ακόμη και για χάρη του έρωτα.
Θέλω ο Αρμάν να απολαύσει τη ζωή, όχι να θυσιαστεί σ' αυτήν.
Βλέπεις, αγαπώ το γιο μου όσο ενδεχομένως τον αγαπάς κι εσύ.
Όμως εσείς έχετε και άλλους που σας είναι πολύτιμοι.
Εγώ μονάχα τον Αρμάν έχω.
Δε γνωρίζετε πόσο έχω αλλάξει.
Μ' έμαθε ότι η αγάπη δε σημαίνει ιδιοτέλεια ούτε η καλοσύνη ανία...
...ούτε και ο άντρας απιστία. Όχι. Μη ζητάτε να αφήσω τέτοια αγάπη.
Σκεφτείτε αυτόν.
Σκεφτείτε τι θα θέλατε γι' αυτόν αν ήταν δικός σας γιος.
Έπειτα σκεφτείτε ότι σκοτώνετε το δικαίωμά του να ζήσει κανονικά.
Καταλάβετε πως όσα σας κάνουν να ντρέπεστε για το παρελθόν σας...
...θα στιγματίσουν το δικό του μέλλον.
Μου λέτε ότι τον αγαπάτε. Σας πιστεύω.
Γι' αυτό και μπορώ να σταθώ μπροστά σας, γέρος άνθρωπος...
...και να ζητήσω από σας αυτή τη μεγάλη θυσία...
...με την ίδια ταπεινότητα που θα παρακαλούσα βασίλισσα.
Δεν μπορώ να δώσω ανταλλάγματα, μονάχα σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Σας ικετεύω, αφήστε τον.
-Τι να κάνω; -Πείτε του ότι πρέπει να σας αφήσει.
-Το έχω ήδη πει. -Αφήστε τον εσείς.
-Θα με ακολουθούσε. -Πείτε του ότι δεν τον αγαπάτε.
Δε θα με πίστευε.
Όχι.
Μόνο έναν τρόπο ξέρω.
Μα δε θα σας τον πω.
Το 'ξερα ότι η ευτυχία μου ήταν υπερβολική.
Τι θα κάνετε;
Μην το σκέφτεστε καθόλου.
Θα τον στείλω πίσω σ' εσάς απόψε κιόλας.
Πώς να σας ξεπληρώσω ποτέ αυτό που κάνετε για μένα;
Μη γελιέστε.
Ό,τι κι αν κάνω, δεν είναι για χάρη σας.
-Είναι μόνο για τον Αρμάν. -Όπως και να 'χει, σας ευχαριστώ.
Και ποτέ δε θα ξεχάσω τι σας οφείλει η οικογένειά μου.
Αντίο σας. Μην κατηγορείτε τον εαυτό σας.
Απλώς κάνατε αυτό που έπρεπε ως πατέρας του Αρμάν.
Μονάχα, να μην το μάθει εκείνος. Μπορεί να σας μισήσει.
Και δε θα 'θελα να συμβεί κάτι τέτοιο...
...επειδή θα χρειαστεί όλη σας την ενθάρρυνση και την παρηγοριά...
...για πολύ καιρό ακόμα, πιστεύω.
Ο Θεός να σας ευλογεί, Μαργκερίτ Γκοτιέ.
Έφυγε ο κύριος;
Τι συμβαίνει;
Να παραδώσεις η ίδια αυτό το γράμμα στο βαρόνο ντε Βαρβίλ.
Μα νόμιζα πως ήσασταν επιτέλους ευτυχισμένη με τον κύριο Ντιβάλ.
Ήμουν.
Δεν ξέρω τι γράφει...
...μα ξέρω ότι και μόνο η σκέψη του σας κάνει να ανατριχιάζετε.
Είστε βέβαιη ότι θέλετε να το πάω;
Ναι, ναι. Πήγαινε τώρα, Νανίν. Και προσευχήσου για μένα.
Προσευχήσου να βρω τη δύναμη να κάνω αυτό που πρέπει.
Τα χέρια σου είναι πάγος, παιδί μου. Πες στη Νανίν τι πρόκειται να κάνεις.
Την αγάπη μου να με μισήσει. Θα τον κάνω να με μισήσει.
Θεέ μου, βοήθησέ με.
Γεια σου, γύρισα.
Α, δεν άκουσα την άμαξά σου.
Γιατί φοράς τα καλά σου; Δεν πας σε χορό, έτσι;
Όχι. Μακάρι. Ξέρεις πολλούς χορούς όπου θα με προσκαλούσαν;
-Αν το εννοείς, έχω μια πρόσκληση. -Αλήθεια;
Από την Ολέμπ. Μια νέα λέσχη ανοίγει και προτείνει να πάμε παρέα.
Πού την είδες;
Μπήκε στο μαγαζί ενώ συζητούσα το θέμα σου με την Προυντάνς.
Δε σου ζήτησα να το κουβεντιάσεις μαζί της.
Και της ζήτησα να μη σου μιλήσει γι' αυτό.
Μαργκερίτ, είσαι θυμωμένη.
Συνειδητοποιείς ότι σχεδόν μαλώνουμε;
Καλά, όλοι μαλώνουν. Τους προστατεύει απ' την ανία.
Κάτι έχει συμβεί σήμερα.
Τι; Θέλω την αλήθεια.
Λοιπόν, το πρωί οι μέλισσες εγκατέλειψαν την κυψέλη...
...και τις γυρίσαμε πίσω.
Το απόγευμα, έλουσα τα μαλλιά μου.
Αυτά ήταν τα δύο συναρπαστικά γεγονότα της ημέρας μου.
Πρώτη φορά που σε αφήνω μόνη, και αλλάζεις τελείως.
Γυρνάω χαρούμενος, με καλά νέα.
Ποια λες "καλά νέα" ; Σου άφησαν μεγάλη περιουσία;
Όχι, μπορώ όμως να διαχειριστώ τη μικρή που έχω.
Καλύτερα να την αφήσεις εκεί που είναι.
Δεν έχει νόημα, θα είσαι πλούσιος για ένα μήνα και μετά τίποτα.
Αν αυτό φοβάσαι, μην ανησυχείς.
Έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε από το να το παίξουμε πλούσιοι.
Η Νισέτ κι ο Γκουστάβ ψάχνουν ήδη σπίτι για μας.
Για τέτοιους ανθρώπους δυο δωμάτια είναι υπέροχα...
...τα τρία είναι έπαυλη, και πάνω από τέσσερα εξαίσια.
Τι τρέχει;
Αυτό αναρωτιέμαι.
Αχ, αγάπη μου.
’ρχιζα να νομίζω ότι δε μ' αγαπάς.
Ίσως και όχι.
Μα μόλις χθες τη νύχτα έλεγες ότι θα αφήσεις τα πάντα για μένα.
Αυτό ήταν χθες τη νύχτα, ξέρεις.
Τη νύχτα λες μερικές φορές πράγματα που δεν εννοείς.
Η ζωή δεν είναι μόνο φιλιά και υποσχέσεις στο φεγγαρόφωτο.
Ακόμα κι εσύ θα το ξέρεις.
Ναι.
Ένα καλοκαίρι δεν ήταν που ήθελες;
Ώστε θα με αφήσεις.
Ναι.
-Θα μπορούσα να σε σκοτώσω. -Δεν αξίζω τον κόπο, Αρμάν.
Σου έδωσα όση αγάπη μπορώ.
Αν δεν ήταν αρκετή...
...δεν είναι δικό μου το λάθος. Δε φτιάχνουμε εμείς την καρδιά μας.
Υποθέτω ότι αυτό είναι...
Σωστά.
Δεν ευθύνεσαι που η καρδιά σου μένει πιστή για λίγες βδομάδες...
...ούτε κι εγώ, που η καρδιά μου θα μένει πιστή για όσο ζω.
Ναι, έτσι είναι.
Λες κι ο ένας μας έχει πεθάνει, ή σα να το είδα σε εφιάλτη.
Πού πηγαίνεις;
Με περιμένει ο βαρόνος ντε Βαρβίλ.
Επιτέλους θα δω πώς είναι το εσωτερικό ενός πύργου.
Μαργκερίτ.
Ιδού, κυρία μου, η πιο καινούρια και η πιο ωραία λέσχη στο Παρίσι.
Ελπίζω να σας αρέσει.
Απόλαυση να χάνεις σε τέτοιο χώρο. Ποιοι να 'ναι εδώ άραγε;
Όσοι έχουν κάτι να χάσουν, ή και τίποτα.
Ονειρεύομαι, ή βλέπω ένα σμήνος πουλιών;
Όχι, είναι η Ολέμπ.
-Χαίρετε. Καλησπέρα σας, στρατηγέ. -Καλησπέρα σας, στρατηγέ.
Επιθυμεί κανείς ομελέτα;
Σταμάτα, απαίσιε. Μας συγχωρείτε. Ο στρατηγός θέλει να παίξει.
Χαρήκαμε που σας είδαμε.
-Τι να πω γι' αυτήν την περίπτωση. -Να ο Αρμάν Ντιβάλ.
Αρμάν, αγόρι μου!
Γεια σου, Προυντάνς.
-Φαίνεσαι τόσο καλά! -Ανταποδίδω το κομπλιμέντο.
Νομίζω ότι οφείλω να σε προειδοποιήσω.
Η Μαργκερίτ θα έρθει απόψε εδώ μαζί με το βαρόνο.
Καλώς...
Αυτά δε διαρκούν παντοτινά.
Η περιπετειούλα σας κόστιζε πολύ στη Μαργκερίτ για να αντέξει.
-Δεν της κόστισε τίποτα. -Μα τι παιδί που είσαι!
Ποιος νομίζεις ότι της έδωσε για να πληρώσει τα χρέη πριν φύγει;
Αν δε σε είχε αφήσει, τι λες ότι θα συνέβαινε...
...όταν θα έμενε από χρήματα;
Και τώρα;
Ο βαρόνος υποσχέθηκε να τακτοποιήσει τις υποθέσεις της.
Ωραία.
’ρα δεν της κρατάς κακία;
Όχι, γιατί; Το παρελθόν πέθανε. Ας αναπαυθεί η ψυχή του, αν είχε.
Είσαι πιο λογικός απ' όσο σε θεωρούσα.
Γεια σας!
-Αρμάν. -Γεια σου, Σαρλ.
-Γεια, Γκαστόν. -Γεια.
Πότε γύρισες στο Πα...
...στο Παρίσι;
Σου έπεσε η βεντάλια.
Σου είπα ότι σου έπεσε η βεντάλια.
-Δε νιώθω καλά. Θα γυρίσω σπίτι. -Επιμένω να μείνεις. Έλα.
Χαίρομαι που ήρθατε, αγαπητή. Καλησπέρα, βαρόνε.
-Καλησπέρα σας. -Γνωρίζεστε, φυσικά.
-Δε γνωρίζετε τον κύριο Ντιβάλ; -Όχι.
Καθυστερήσατε.
-Πήγαμε στο θέατρο. -Σε ποιο έργο;
-Μανόν Λεσκ ό. -Α, ναι.
Ένας άντρας που έβαζε τον έρωτα πάνω απ' την τιμή...
...και μια γυναίκα που ζητούσε χλιδή και όχι έρωτα.
Θα πρέπει να το βρήκατε ιδιαίτερα διασκεδαστικό.
Μαργκερίτ, αυτή δεν είναι η αγαπημένη σου μελωδία;
Κυρία μου, σας έπεσε η βεντάλια.
-Σας ευχαριστώ. -Κάθε κύριος θα έκανε το ίδιο.
Δε θα παίξετε, βαρόνε;
-Το τραπέζι του μπακαρά; -Πού είναι, Γκαστόν;
-Ίσια εμπρός. -Παίζω με μεγάλα ποσά.
Ωραία. Έχω διάθεση να κερδίσω μια περιουσία απόψε.
-Έλα, Μαργκερίτ. -Θα προτιμούσα να μην παίξω.
Μπορείς να παρακολουθήσεις.
Δεν μπορώ. Ίσως ο Αρμάν χάσει. Κι αν χάσει τα πάντα, θα φταίω εγώ.
Μην ανησυχείς. Κανένα φταίξιμο δε ρίχνει σ' εσένα.
Δεν είναι αλήθεια. Η φωνή του είναι ψυχρή και το πρόσωπό του χλωμό.
Κερδίζει ο βαρόνος ντε Βαρβίλ.
-Θα ήθελε κάτι η κυρία; -Όχι, ευχαριστώ.
Ναι. Θα πάτε ένα μήνυμα στον κύριο Αρμάν Ντιβάλ;
Πείτε του ότι θέλω να του μιλήσω.
-Πώς θα αναγνωρίσω τον κύριο; -Παίζει στο πρώτο τραπέζι...
...και είναι ο νεότερος και ωραιότερος απ' όλους εκεί.
Θα τον βρω.
-Εννέα, κερδίζει η δεξιά πλευρά. -Τα συγχαρητήριά μου.
Συγχαρητήρια, Αρμάν. 20.000 φράγκα.
-20.000; -Στοιχηματίστε, παρακαλώ.
Ο Αρμάν κέρδισε πάλι. Έχει τραβήξει τρεις φορές εννιά.
Μπράβο, μπράβο.
Τα ποντάρω όλα.
-Θα τα χάσεις όλα. -Όλα.
-Μου οφείλετε τη ρεβάνς. -Ιδού η ευκαιρία σας.
Όμως, όποιος κερδίζει στην αγάπη, χάνει στα χαρτιά.
Κι όποιος κερδίζει εδώ, χάνει στην αγάπη.
-Θα το δούμε. -Στοιχηματίστε, παρακαλώ.
Φύλλο.
Όχι άλλο.
-Οκτώ. -Επτά.
Μπακαρά!
Κέρδισες μια περιουσία, Αρμάν!
Στοιχηματίστε, παρακαλώ.
Με συγχωρείτε.
Με ζητήσατε;
Ναι. Σε παρακαλώ, φύγε αμέσως από 'δώ.
-Γιατί; -Ο ντε Βαρβίλ δε διαθέτει υπομονή...
...κι εσύ έχεις διάθεση για καβγά.
Δε θες να χάσεις τον πλούσιο θαυμαστή σου. Σαφές.
Η μοίρα του θα παρέσυρε τη δική σου.
Αρμάν, δεν ευθύνεται διόλου για ό,τι συνέβη. Το ορκίζομαι.
Τότε πώς μπόρεσες να φερθείς έτσι;
Επειδή πουλάς και αγοράζεις την καρδιά σου σαν αντικείμενο.
Την έδωσες σ' εμένα για ένα καλοκαίρι.
Μα όταν έπρεπε να επιλέξεις, τα κοσμήματα και οι άμαξες...
...βάρυναν πιο πολύ από την αγάπη, την αφοσίωση, τη ζωή μου.
Είναι αλήθεια.
Είμαι εντελώς ανάξια, και κανείς δε θα έπρεπε να ρισκάρει για μένα.
Γι' αυτό και μόνο το λόγο, σε ικετεύω, φύγε από 'δώ αμέσως.
Θα φύγω.
Θα φύγω, υπό έναν όρο.
Ότι θα έρθεις μαζί μου.
Όχι.
Γύρισα στο Παρίσι για να σου πω ότι σε περιφρονώ, κι αυτό κάνω.
Κι όμως σ' αγαπώ. Έλα μαζί μου. Θα ξεχάσουμε το παρελθόν.
-Ποτέ δε θα κοιτάξουμε πίσω. -Όχι, όχι.
Διπλασίασα την περιουσία μου σε βάρος του.
Κι όταν αυτή τελειώσει, θα δουλέψω, θα ζητιανέψω, θα κλέψω.
Όμως θα πρέπει να είμαι πάντοτε μαζί σου.
Όταν περιγράφεις ένα τέτοιο μέλλον, νιώθω ότι σωστά έκανα ό,τι έκανα.
Υποθέτεις ότι θα ήμασταν ποτέ ευτυχισμένοι μαζί...
-...αν είχα την ελευθερία να επιλέξω; -Την έχεις.
Έχω υποσχεθεί να μη γυρίσω ποτέ σε σένα.
Σε ποιον;
-Σε κάποιον με λόγους να το ζητήσει. -Στο βαρόνο ντε Βαρβίλ;
-Ναι. -’ ρα τον αγαπάς.
Αν μου πεις ότι τον αγαπάς, θα ησυχάσεις από μένα για πάντα.
Τον αγαπώ.
Ελάτε μέσα, όλοι!
Βλέπετε αυτή τη γυναίκα; Τη γνωρίζετε; Τότε, ακούστε με.
Δέχτηκα την εύνοιά της, νόμιζα πως μ' αγαπά.
Την άφησα να κάνει θυσίες, ενώ άλλες θα έδιναν περισσότερα.
Είστε όμως μάρτυρες, τίποτα δεν της χρωστάω!
Πάρε τα. Εμπρός, πάρε τα!
Πάρε καμέλιες. Διαμάντια, άλογα και άμαξες! Φεγγαρόφως! Έναν τάφο!
Σας συγχαίρω. Ξέρετε να φέρεστε σε μια γυναίκα όπως της αξίζει.
Όπως αξίζει σε μια άπιστη όπως αυτή.
Θα υποστείτε τις δέουσες συνέπειες!
Ενημερώστε με πού και πότε.
-Ελάτε, κύριοι, ας συνεχίσουμε. -Ελάτε, αρχίζουμε ξανά.
Στοιχηματίστε, κύριοι. Στοιχηματίστε, παρακαλώ.
Είναι καλά.
Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου, σ' ευχαριστώ.
Ο βαρόνος πληγώθηκε.
’ρα ο Αρμάν πρέπει να φύγει για να μη συλληφθεί. Έφυγε ήδη.
-Το γράμμα μου; -Λυπάμαι. Το επέστρεψε.
Δεν ήθελε να το ανοίξει.
Είναι κανείς γνωστός εδώ;
-Να ένας τώρα. -Περάστε.
-Αρμάν! -Αρμάν Ντιβάλ!
-Τι καλά... -Κάθισε.
-Πότε επέστρεψες στο Παρίσι; -Έχω μια βδομάδα.
-Πώς και δε σε είδε κανείς; -Πού ήσουν, τέλος πάντων;
-Από 'δώ κι από 'κεί. -Καλά που δε σκότωσες το βαρόνο...
...και δε χρειάστηκε να μείνεις μακριά για χρόνια. Είδες τη Μαργκερίτ;
-Ωχ, συγγνώμη, ήθελα να πω... -Για δες.
Πώς φαίνεται το Παρίσι στον ταξιδιώτη;
Το ίδιο με έξι μήνες πριν.
Τα ίδια κορίτσια, τα ίδια τραγούδια, η ίδια σκηνή.
Κι εγώ με το ίδιο φόρεμα, αλίμονο.
’σ' τα υπονοούμενα. Κανείς δε θα σου πάρει άλλο.
Όμως, η Μαργκερίτ δεν είναι εδώ.
Πάντως, υπάρχουν και χειρότερα μέρη.
-Η Μαργκερίτ δεν είναι εδώ. -Μη φωνάζεις. Σ' ακούσαμε.
-Έχεις υπ' όψιν ότι είναι άρρωστη; -Σταμάτα να τον ενοχλείς.
Δε βλέπεις ότι δεν ενδιαφέρεται;
-Δε σ' ενδιαφέρει; -Όχι ιδιαίτερα.
Και γιατί, στο κάτω-κάτω; Δεν είναι κάτι νέο.
Η Μαργκερίτ πάντα είναι άρρωστη, ή προσποιείται ότι είναι.
Έχεις πραγματικά φαρμακερή γλώσσα, ε;
Γιατί; Αν υπονοείς ότι δεν έχω σταθεί καλή φίλη...
...στη Μαργκερίτ Γκοτιέ, ρωτήστε την Προυντάνς τι έχω κάνει γι' αυτήν.
Αλήθεια λέει. Αυτός ο άγγελος αγόρασε όλα της τα κοσμήματα...
-...το ένα μετά το άλλο. -Κοιτάξτε.
-Γιατί; -Για να εξοικονομήσει χρήματα.
Απ' τη μονομαχία έχει να τη δεχτεί ο βαρόνος.
Σώπα, Ολέμπ. Εγώ ξέρω περισσότερα γι' αυτό το θέμα.
Εκείνη αρνείται να δει αυτόν, όπως κι όλους όσοι θα βοηθούσαν...
-...παρά τις μητρικές μου συμβουλές. -Έτσι λες εσύ.
Όμως... Την περασμένη βδομάδα, αγόρασα ετούτο εδώ. Κοιτάξτε.
Α, ούτε με 5.000 δεν το βρίσκεις στους κοσμηματοπώλες. Πόσο;
Διακόσια. Δεν είμαι πανέξυπνη;
Θες να περάσουμε μετά να δούμε πώς πάει;
Όχι.
Δεν μπορώ.
-Γεια σου, Νανίν. -Καλησπέρα.
-Πώς είναι απόψε; -Δεν ξέρω.
Ο γιατρός δε μου λέει τίποτα.
Συγχωρήστε με, είναι όμως άσχημη εποχή.
-Κάτι θα μπορώ να προσφέρω. -Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι...
-...μόνο να περιμένει. -Τότε θα περιμένω...
-...ενώ εσύ ξεκουράζεσαι. -Πήρες όλα τα καλά φύλλα.
Πρέπει να φύγετε, κύριοι.
Μας έστειλαν οι πιστωτές, με δικαστική εντολή...
...για να μη βγει τίποτα από το σπίτι, και εδώ θα μείνουμε.
Να περιμένετε έξω, στο διάδρομο.
Το δωμάτιο ανήκει ακόμη στη δίδα Γκοτιέ.
-Οι διαταγές μας είναι... -Αν περάσει κανείς την πόρτα...
...μ' ένα πιάνο στην τσέπη, θα φανεί εξίσου καλά κι από 'κεί. Βγείτε έξω.
Έξω!
Ξάπλωσε.
Θα σου φωνάξω μόλις τη δω να κινείται.
-Ξημέρωσε; -Ναι, αγαπητό μου παιδί.
-Κανένα γράμμα; -Ο ταχυδρόμος αργεί ακόμη.
Ποιος είσαι;
Γκαστόν.
Η Νανίν κοιμάται. Την έβαλα να ξαπλώσει όταν ήρθα χθες βράδυ.
Αγαπημένε μου Γκαστόν.
Ώστε έμεινες εδώ όλη νύχτα;
Σκεφτόμουν να πάμε βόλτα, ίσως και για μεσημεριανό.
Ακόμα με κάνεις και γελάω.
Όχι σήμερα. Κάποια άλλη φορά.
Εντάξει, άλλη φορά.
Πόσο ευγενικός είσαι!
Ξέρεις, σε θεωρούσα εύθυμο άνθρωπο...
...που δε σκέφτεται παρά μόνο την ευχαρίστησή του.
Συγχώρησέ με.
Μα είχες δίκιο.
Έλα, πιες αυτό.
Θα σου κάνει καλό.
Τίποτα δε θα μου κάνει καλό, παρά μόνο η επιστροφή του Αρμάν.
-Η επιστροφή του Αρμάν; -Ναι.
Αυτή περιμένω.
Γι' αυτή ζω.
-Θα γυρίσει, έτσι, Γκαστόν; -Φυσικά και θα γυρίσει.
Πώς γίνεται να επιστρέψει χωρίς να έρθει κατευθείαν σε σένα;
Έλα, πιες το.
Νιώθω ήδη καλύτερα.
Όλα εντάξει, Νανίν. Είναι ξύπνια.
-Φτωχή Νανίν. Ήσουν κουρασμένη; -Ε, λιγάκι μόνο.
Αυτή η κυρία Προυντάνς είναι εδώ, επιστρέφει σπίτι από γιορτή.
Θα την ξεφορτωθώ εγώ.
Ώστε γι' αυτό μας εγκατέλειψες, πονηρούλη.
Γεια σου, παιδί μου.
Σε είχα του θανατά, μα εσύ είσαι πιο καλά...
...απ' ό,τι σ' έχω δει εδώ και μήνες. Πώς πας;
-Πολύ καλύτερα. -Εσύ δείχνεις καλύτερα από μένα.
Θεέ μου, μ' έφαγαν οι έγνοιες την περασμένη βδομάδα.
Μήπως, κατά τύχη, γίνεται να μου δανείσεις μερικά χρήματα;
Αν δεν ξέρεις πόσο λίγα έχουμε, καιρός να το μάθεις.
Μα πρέπει οπωσδήποτε να βρω 200 φράγκα από κάπου.
Δε σκόπευα να ζητήσω από σένα. Ούτε να στο αναφέρω έτσι...
...καθώς όμως περνούσα την πόρτα, θυμήθηκα ότι μου χρωστάς ακόμη.
-Δεν το θυμόμουν, Προυντάνς. -Να σου δείξω το βιβλιαράκι μου.
Ψάξε τριγύρω, κάπου θα βρεις την τσάντα μου.
Θα δεις ότι μόνο λίγα φράγκα μου έχουν απομείνει.
Μα είναι γεμάτη!
Χίλια φράγκα!
Θα πάρω μόνη μου.
Ξέρεις ότι ο Αρμάν Ντιβάλ βρίσκεται στο Παρίσι;
Ο Αρμάν;
-Από πότε είναι εδώ; -Κοντά μια βδομάδα, νομίζω.
Ο Γκαστόν τού 'πε ότι δεν είσαι καλά, μα δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα.
Περίεργοι οι άντρες. Αντίο, αγαπητή μου. Αντίο, Γκαστόν.
-Γκαστόν; -Ναι;
-Σ' ευχαριστώ για τα χρήματα. -Δεν είναι τίποτα.
-Θα μου κάνεις μια χάρη ακόμα; -Φυσικά.
Στείλε να φωνάξουν τον ιερέα.
Πού είναι; Να τη δω. Κάν' τη να με δει.
Αχ, καλό μου παιδί, και να 'ξερες πόσο ευτυχισμένη...
-Νανίν; Δεν είναι πολύ αργά, ε; -Όχι, ας ελπίσουμε πως όχι.
Ας ελπίσουμε πως θα την κάνεις και πάλι καλά.
Όχι, περίμενε! ’φησέ με να την προετοιμάσω.
Κυρία;
Έχω καλά νέα.
Δε γίνεται πια να υπάρχουν καλά νέα.
Κι όμως. Μόνο, να είστε ήρεμη, να μη συγκινηθείτε υπερβολικά.
-Είναι εδώ. Γύρισε. -Ναι...
...γύρισε.
-Αλλά δε θα 'ρθει να με δει. -Μα ήρθε. Είναι εδώ.
Εδώ είναι!
Εδώ;
-Μου λες αλήθεια; -Ναι, ναι!
-Ηρεμήστε μόνο, και θα τον φωνάξω. -Όχι. Όχι ακόμα.
Δεν πρέπει να με δει έτσι, Νανίν.
-Βοήθα με να πάω στον καθρέφτη. -Ούτε να το σκέφτεστε να σηκωθείτε!
Βούρτσισε τα μαλλιά μου. Δώσ' μου το ρουζ. Βοήθα με!
Όχι! Τι θα πει ο γιατρός;
Και τι σημασία έχει; Πρέπει να δω...
Νανίν.
Σε ικετεύω, Νανίν, πρέπει... Πρέπει να με βοηθήσεις. Έλα!
Σε παρακαλώ, Νανίν. Σε παρακαλώ...
Έλα τώρα, Νανίν.
Ωχ, δεν πρέπει να το κάνω αυτό.
Σίγουρα δε νοιάζεται πώς φαίνεσαι. Αφού ξέρει για την αρρώστια σου.
Πάντα το 'λεγες ότι θα γυρίσει, έτσι δεν είναι, Νανίν;
Ναι.
-Καθίστε εδώ. -Ναι.
Καθίστε.
-Εδώ είναι όλα σας τα πράγματα. -Οι καμέλιες μου.
Θα έχω και καμέλιες.
Θα είμαι και πάλι όμορφη όταν γίνω καλά, έτσι, Νανίν;
Φυσικά.
Δεν μπορώ να περιμένω. Φώναξέ τον, τώρα.
Μάλιστα.
Κύριε.
-Μαργκερίτ. -Αρμάν.
Μαργκερίτ!
-Είσαι όντως εσύ. Δεν είναι όνειρο. -Όχι, δεν είναι όνειρο.
-Επιτέλους σ' έχω στην αγκαλιά μου. -Επιτέλους.
-Φαίνεσαι αδύναμη. -Όχι, όχι, είμαι καλά.
Είναι η καρδιά μου. Δεν έχει συνηθίσει από ευτυχία.
Είσαι τόσο όμορφη.
Τη μισή νύχτα έφερνα βόλτες κάτω απ' το παράθυρό σου...
...όπως όταν σε πρωτογνώρισα, μα δίσταζα να ανέβω πάνω.
Ένιωθα τόσο ένοχος. Δεν ήξερα πόσο άρρωστη είσαι.
Έχω περιπλανηθεί προσπαθώντας να σε ξεχάσω.
Ακόμα και πριν από μια βδομάδα, που γύρισα, ήμουν αποφασισμένος.
Να σε ξεχάσω, λες και θα μπορούσα.
-Συγχώρησέ με. -Να σε συγχωρήσω;
Κι εγώ που δεν καταλάβαινα αυτήν την καρδιά που ήξερα τόσο καλά...
...και δεν έβλεπα ότι θυσιαζ όταν για χάρη μου.
Κανένα καλό δε θα μας τύχει αν δεν είμαστε μαζί. Τώρα, το ξέρω.
-Κι εγώ. -Τίποτα δε θα μας χωρίσει πια.
Το μέλλον είναι δικό μας. Όλη μου η ζωή ανήκει σ' εσένα.
Θα φύγουμε από 'δώ, θα πάμε σε μέρη χωρίς άσχημες αναμνήσεις.
Εκεί όπου ο ήλιος θα με βοηθήσει να σε γιατρέψω.
Πάμε στην εξοχή, όπου ζήσαμε ευτυχισμένοι όλο το καλοκαίρι.
Μακάρι να μπορούσαμε, μακάρι.
Μπορούμε. Και θα πάμε, μόλις νιώσεις αρκετά καλά.
Λοιπόν, τώρα είμαι καλά. Φώναξε τη Νανίν.
-Νανίν; -Πάρε με να φύγουμε σήμερα.
Νανίν! Βοήθησε την κυρία να ντυθεί. Φεύγουμε σήμερα για την εξοχή.
Μη φοβάσαι. Θα τη φροντίσω όπως πρέπει. Θα έρθεις κι εσύ μαζί.
Φεύγουμε για την εξοχή, Νανίν. Βγάλε τα πράγματά μου.
Μη με κοιτάς, Νανίν. Πήγαινε.
Δεν μπορώ...
Νανίν; Νανίν!
Νανίν, το γιατρό, γρήγορα!
Το γιατρό;
Αν δεν μπορείς εσύ να με γιατρέψεις, πώς μπορεί αυτός;
Όχι, όχι, μη μιλάς έτσι, Μαργκερίτ. Θα ζήσεις. Πρέπει να ζήσεις.
Καλύτερα να ζήσω στην καρδιά σου, όπου κανείς δε θα μπορεί να με δει.
Αν είμαι νεκρή, θα σβήσει και το στίγμα από τη σχέση μας.
Μη λες τέτοια πράγματα, Μαργκερίτ.
Ακόμη κι αν δε φύγουμε σήμερα...
...σκέψου πόσο ευτυχισμένοι υπήρξαμε αλλά και θα ξαναγίνουμε.
Σκέψου το τριφύλλι που βρήκες και την καλή τύχη που θα μας φέρει.
Σκέψου τους όρκους της Νισέτ και του Γκουστάβ...
...που κάποτε θα ανταλλάξουμε κι εμείς.
Αυτό θα κρατήσει μια ζωή, Μαργκερίτ...
Μαργκερίτ;
Μαργκερίτ!
Όχι. Όχι, μη μ' αφήνεις!
Μαργκερίτ, γύρνα πίσω, γύρνα πίσω...
Υποτιτλοι: SDΙ Μedia Grοup